Biltschoon portret

Ik ga elke dag op vakantie. Ja, je hoort het goed. Elke morgen sta ik als een komodovaraan in het Houdringe Bos op te laden voor de dag. Mijn gezicht zoekt de zon. De koude wind draagt eerdere seizoenen, terwijl de zon laat voelen wat er komt. De geluiden van het bos, de ontspruitende geuren, mijn gedachten drijven weg.

Tot ik koud zand in mijn schoenen krijg. Mijn windhond, die thuis een wel erg grote - en luie - katachtige lijkt, wordt hier een echte graafmachine. Ze neemt haar taak heel serieus, en is bezeten door haar toekomstige kuil. Onder het vloeken door ruik ik die ijzeren geur van omgewoelde aarde, de ultieme lentegeur.

Ze stuitert verder, ik volg. Mijn pas vertraagt en ik geeuw geeuw geeuw. Een reiger komt tevoorschijn, ik hoor een specht, vraag me af waar de dassen zitten. Het bos leeft terug. Terwijl mijn hond alweer een gitzwarte poedel achternazit, sta ik nog even bij een struik vol jonge knopjes, net heel kleine kropjes sla. Ik kan niet wachten tot ik mijn hand weer door de volle struik kan laten gaan.

De mensen hier houden van de natuur. Het lijkt of zij ook voelen hoe het bos je voeten op de grond houdt, terwijl je hoofd even loslaat. Mijn hond knalt tegen mijn been. De stad heb ik nooit gemist.

Door Astrid Goossens

astridgoossens.com