Op ‘t bankje

De stemmig geklede man en vrouw die bij me op het bankje zijn komen zitten zien er wat bedroefd uit. Hij bladert wat in papieren die hij bij zich heeft en zij staart een beetje voor zich uit. Na enige tijd doorbreekt de man de stilte. ‘Er is heel wat te regelen wanneer iemand onverwacht overlijdt. Haar tante is vrij plotseling overleden en wij zorgden altijd een beetje voor haar. Echt maar een beetje, want ze deed eigenlijk alles nog zelf. Met haar rollator kon ze heel goed uit de voeten en ze deed bijna al haar boodschappen nog zelf. Eenennegentig is ze geworden en eigenlijk nooit ziek geweest. Dan denk je op een gegeven moment die wordt wel honderd.’ Ik condoleer het echtpaar en wens ze veel sterkte. De man vertelt dat ze een hersenbloeding heeft gehad die ze niet overleefd heeft. ‘Ze belde ons nog met een wat vreemde stem en zei dat ze zich niet lekker voelde. We zijn er toen direct heengegaan maar toen we aankwamen was ze al overleden’, vertelt de vrouw met een onderdrukte snik. ‘Vorige week is ze gecremeerd’, gaat de man verder. ‘Ze had alles keurig geregeld. Alle adressen van mensen die een kaart moesten krijgen, al haar abonnementen die opgezegd moesten worden, ze had alles heel secuur klaarliggen. Ook haar uitvaart had ze compleet met de muziek die bij de crematie gespeeld moest worden geregeld. Ik was executeur-testamentair en we zijn net bij de notaris geweest. Ze had een testament waarin alles tot in de puntjes geregeld was.’ Zijn vrouw knikt. ‘Ja, tante Ans was altijd heel precies en attent. Een verjaardag vergat ze nooit en iedereen kreeg een kaart van haar. Ze is altijd schooljuffrouw geweest in de Achterhoek en is nooit getrouwd. In de Achterhoek wonen nog wel wat neven en nichten van haar, maar die zag ze niet zo vaak. Toen ze met pensioen ging is ze hier in de buurt komen wonen, omdat ze toch wat dichter bij ons wilde zijn. Onze dochter was gek op haar en toen ze nog in Doetinchem woonde ging ze vaak bij tante logeren. Ik denk ook dat ze meer voor onze dochter dan voor ons hier is komen wonen’, zegt ze met een glimlach. ‘Ze had een kat maar ze had al met onze dochter afgesproken dat die naar haar zou gaan als er iets met haar gebeurde. Mensen uit de buurt konden altijd een beroep op haar doen en toen ze pas hier woonde viel ze ook wel eens in op een school.’ De vrouw zwijgt en pinkt een traantje weg. ‘Onze dochter heeft het er ook zo moeilijk mee.’, zegt ze na een tijdje. ‘Vorig jaar zijn ze nog samen met een cruiseschip op vakantie naar Noorwegen geweest. Daar heeft ze zo van genoten. Ze gingen ook wel eens een weekend samen ergens heen.’ De man bladert weer wat in de papieren. ‘Van haar nalatenschap gaat een behoorlijk bedrag naar een school in Afrika waar ze al heel lang contact mee heeft. Ook daar zullen ze haar missen. Ze stuurde er altijd van alles heen. Op haar verjaardag wilde ze ook nooit iets voor zichzelf, maar vroeg ze een bijdrage voor die school.’ De man en de vrouw hebben het moeilijk. ‘Nu moeten we haar woning gaan leegruimen. Dat vind ik ook heel ingrijpend’, zegt de vrouw. ‘Gelukkig kan er om de erfenis geen ruzie komen, want alles is vastgelegd. Ze heeft zelfs vastgelegd wie de ouderwetse pop die nog van haar moeder geweest is moet krijgen. Mijn dochter natuurlijk’, zegt ze nu lachend. 

Maerten