Column - Lessen in luwte

Het is zomer, al heel vroeg dit jaar. Hitterecords werden gebroken; het was simpelweg te warm om nog verantwoord les te kunnen geven in de schoolgebouwen zonder airconditioning. Daarom besloten we deze scholen een dag te sluiten. Lesgeven bij meer dan dertig graden in een benauwd klaslokaal is niet meer gezond – niet voor de leerlingen en evenmin voor de leerkrachten.

Bij de afsluiting van dit schooljaar blik ik nog even terug naar de winter. Ook toen moesten we de moeilijke beslissing nemen om de deuren dicht te houden. Code rood, maar toen vanwege de sneeuw en de extreme gladheid op de weg. Er zijn opiniemakers, en dat zijn we tegenwoordig met een smartphone in de hand allemaal, die vinden dat we met dit soort besluiten schromelijk overdrijven: ‘Vroeger was het ook weleens ijskoud of snikheet, en toen gingen de lessen ook gewoon door.’

‘En,’ zo briest men op de socials verder, ‘ze maken op deze manier maar watjes van onze kinderen, en trouwens ook van die leerkrachten.’ Hiermee wordt alle deskundigheid van hen die over onze veiligheid waken en ons van gedegen advies voorzien, gemakshalve in de wind geslagen. Want ‘code rood bestond vroeger immers ook niet, dus waarom zou dat nu plotseling wel moeten?’

Gelukkig is de werkelijkheid in De Bilt een stuk milder dan de digitale buitenwacht ons wil doen geloven; de storm aan felle meningen bleef online. Toch maak ik me inmiddels meer zorgen over de kunstmatig gecreëerde ophef over dit soort operationele besluiten, dan over het gebrek aan ophef over de werkelijke oorzaak van het extreme weer.

Overigens mag u voor ‘weersomstandigheden’ ieder willekeurig actueel nieuwsonderwerp invullen, of het nu gaat om de geopolitieke brandhaarden in het Midden-Oosten, de plaatsing van een azc of het uitblijven van een lokale gemeentelijke coalitie. Snelle ophef is blijkbaar populairder en makkelijker te consumeren dan de broodnodige, verdiepende journalistiek naar de achterliggende oorzaken.

In het onderwijs blijven we juist graag weg bij die vluchtige waan van de dag. Wij leren kinderen (en medewerkers) om verder te kijken dan hun neus lang is, om verbanden te leggen en de diepere oorzaak achter de gevolgen te onderzoeken. Misschien dat we als maatschappij weer wat meer van dat fundamentele onderwijsprincipe kunnen opsteken.

Ik wens u een mooie, rustige zomer toe, met vooral heel veel minder ophef. Want ook in de brandende zon geldt: heb lief, de rest is slechts ruis.

Jeroen Goes