Ingemetselde kunst met Maartensdijkse roots

Stel u voor dat u uw huis gaat verbouwen. Er wordt een muurtje weggehaald en achter de muur vindt u: nog een muur met een kunstwerk van ruim een meter hoog! Dat gebeurde inwoners van Laren het afgelopen voorjaar.

Het is een enorm borduurwerk met een fascinerend mooi boeket. Op de achterkant staat de tekst: ‘Voor Ton en Joke voor hun 25 jaar huwelijk’. Maar wie kan zoiets te maken?

Aan de achterzijde was dat op een briefje aangegeven. Op basis van dit briefje werd dit kunstwerk door de eigenares (mevrouw Sanders) aangeboden aan onze Historische Vereniging. Op het briefje staat: G. Zwart. De naam op de achterkant van het stilleven dat uit Laren werd aangeboden behoort toe aan ‘Mejuffrouw Zwart’. De G. is van Geertruida en haar roepnaam was Truus. 

Levensverhaal

Haar levensverhaal is beschreven door Koos Kolenbrander in 1993: ‘Mejuffrouw Zwart gaf heel wat Maartensdijkse meisjes naailes.’ Een toepasselijk citaat uit zijn artikel: ‘Mej. Zwart (had), geholpen door de precisie van haar naaistersoog, veel plezier in het tekenen en schilderen. Ettelijke stillevens en ruikers vertrouwde ze toe aan het schildersdoek’. Schilderen is één ding, maar borduren ... Wat een geduld. Geertruida Zwart is in 1998 in Maartensdijk overleden en bijgezet in het familiegraf aan de Dierenriem in Maartensdijk.

Aanvullend

Ton Zwart (de broer van Geertrui) en zijn echtgenote Joke kregen dit kunstwerk ter gelegenheid van hun 25-jarig huwelijk in 1982. Zij zijn inmiddels beiden overleden. Een antwoord op de vraag hoe het in Laren en daar uiteindelijk in een woning opgesloten tussen 2 muren terecht is gekomen hebben wij niet. We zijn op zoek gegaan naar familieleden en in contact gekomen met Guus en Karin, de kinderen van Ton en Joke. Zij konden ook geen antwoord geven op deze vraag. Vermoedelijk is het werk een keer ingebracht en verkocht op een veiling.

De kinderen van Ton en Joke hebben de Historische Vereniging gevraagd te willen overwegen het werk aan hen (terug) te geven; daar is uiteraard geen bezwaar tegen. Zo ziet het cadeau van tante Truus na jaren van duisternis weer opnieuw het daglicht en wordt de nagedachtenis aan haar hiermee nieuw leven ingeblazen.

(Kees Dorresteijn)