Egels in het nauw

En weer ligt daar een egel op de dijk. Opgerold, maar met gebroken schedel en de gevoelige neus vol bloed. Ernaast ligt een kleintje dat nog niet zonder moeder kan. Nieuwsgierig zal het met haar mee hebben gelopen, begerig naar de smaak van het leven. Nu liggen ze daar samen levenloos, achteloos in de berm van de weg, aan de kantlijn van menselijke activiteit. Hoe graag de egel ook in ons gezelschap scharrelt, ons tempo en onze machines doen ‘m geen goed. 

In het schemerdonker scharrelen ze stilletjes hun kostje bij elkaar. Tussen afgevallen blad vinden zij ruimschoots slakken, insecten en wormen, bessen, vruchten en eikels om hun maag mee te vullen. Egels huizen graag in de buurt van mensen, in de bosrand van tuinen en parken. Bij onraad lopen ze niet zomaar weg, maar rollen zich op, vertrouwend op de kracht van hun stekels. Alle lichaamsdelen veilig geborgen in de stekelbol mag ze dan wel beschermen in het bos, op de weg brengt deze houding hen helemaal niks. Ieder jaar worden er meer dan 135.000 (!) egels platgereden.

Egels zoeken deze weken geschikte plekken om ongestoord de winter door te komen. Een composthoop of een berg bladeren waar de wintertijd even stil staat. Hun wegen kruisen de onze, soms hopeloos verstrikt in synthetische draad of in plastic, reddeloos in een sloot met strak beschoeide wanden of vallen ze ten prooi aan vergiftigde slakken... Het feit dat egels een beschermde status hebben, maakt ze helaas niet onschendbaar.

(Karien Scholten)

Hun band met mensen
Vormt een dodelijk gevaar
Egels in het nauw