Prikkels

Laat op de avond liet ik onze logé uit. Ik was het haast vergeten, de verstilling van het late uur, de geuren en de bijzondere ontmoetingen op dat tijdstip. Een eenzame wandelaar, een stem die luider klinkt in de avondlucht, de felle lichten van late automobilisten. De tijd glijdt richting middernacht, het moment waarop de datum er weer eentje opschuift. In het donker speelt de wind met de takken van de treurwilg. Het licht uit een lantaarnpaal creëert daarmee een geheimzinnig schimmenspel.

Midden op de weg ligt een vreemde bal. De nieuwsgierigheid geprikkeld volgt de hond zijn neus, ik mijn ogen. De bal is stekelig, een opgerolde egel, hij leeft! Hij beseft niet dat ‘ie hier levensgevaarlijk ligt. Of is hij al gewond? Voorzichtig raap ik ‘m op. De stekels prikken in mijn handen. De hond danst om me heen. Lopen naar huis, het blijkt nog een hele afstand met dit prikdier in mijn armen. Af en toe kijken twee oogjes me glinsterend aan. Thuis op de keukentafel ontspant de egel en kijkt nieuwsgierig rond. Hij blijkt niets te mankeren en ik breng ‘m gauw weer naar buiten.

Vaak raapte ik platgereden egels van de weg. Ook de kinderen waren erg begaan met deze bijzondere dieren. Niet aaibaar, maar toch... en snel dat ze kunnen lopen! Op herhaaldelijk verzoek maakte ik een waarschuwingsbord, een egel in een driehoek met een rode rand, voor in de tuin, aan de weg. Een paar maanden later lag daar een dode egel onder, aangereden. Helaas beschermen de stekels daar niet tegen. Ook het bord bleek te prikkelen. Zomaar op een ochtend was ‘ie verdwenen...

(Karien Scholten)

In haiku:

Op het late uur

Ontmoeten mens en natuur 

Helaas vaak fataal