Roerloos

Slechts een achteloos hoopje veren was wat hij achterliet. Die laatste vrijdag van juli sneuvelde onze mysterieuze vriend van de verscholen verte.

Zijn uitroep in droefgeestig diepe klanken vulde jarenlang de ruimte van de polder. Een geheimzinnig geluid als uit een ver verleden.

Herhaaldelijk moest het beschuttend riet wijken voor maakbare natuur. Zo zag hij zijn leefgebied veranderen. 

Als koning in klank liet hij zich steeds minder vaak horen, almaar zwakker klonk zijn stem. Daarmee stierf zijn aanwezigheid geleidelijk weg. In de verloren stilte roept straks wellicht zijn nageslacht.

Roerloos lag hij daar, in de vroege ochtend overvallen door een hongerige vos. 

De nek geknakt, vleugel gebroken, had hij geen schijn van kans. Zijn groene poten hulpeloos gestrekt. 

De dodelijk lange nagels aan zijn tenen nu nutteloos, evenals de schutkleur van zijn veren. 

Zijn scherpe blik tezamen met zijn ogen weg zakkend in verleden tijd. 

Roerloos lag de roerdomp langs het polderpad.

(Karien Scholten)

In haiku:
Een hoopje veren
Roerloos langs het polderpad
Verloren klanken