Languit in het gras

Eens een sterke boom, de takken uitgestrekt naar de hemel, verzamelden de bladeren zonne-energie om van uit te delen. Suikers uit de fotosynthese stroomden door z’n aderen en vulden rijkelijk zijn vruchten.

Languit in het gras beleeft de appelboom nu z’n oude dag. De zonnestralen op zijn blote bast dringen door tot in de kern. Een aangename warmte wekt jong leven in z’n binnenste. De energie die ‘m nu nog rest is voor de kringloop. In het vocht onder de boombast huizen pissebedden en wormen. Zorgvuldig kleden zij de boom verder uit. Langzaam maar zeker eten kevers en rupsen zich een toegang tot de kostbare bouwstenen binnenin de boom. De tunnels die ontstaan leiden naar essentiële eiwitten, suikers en vezels. Voedingsstoffen die het voortbestaan van de diversiteit onderbouwen.

Languit in het gras, ruik ik aan de lente. Uitbundig bloeit de wilde pruim in onze achtertuin. De witte bloemetjes geuren fijntjes, trekken de aandacht van hommels en bijen. Een zee van bloesem verwelkomt de eerste vlinders. Voldaan vervolgen de bestuivers hun weg. De nectar voedt hun lentekriebels. In een witte regen dwarrelen de bloemblaadjes even later naar beneden. Overtollig geworden schilderen zij een lentepad.

In een jonge boom, even verderop, vond de lijster een podium. Nadrukkelijk zingt hij van de lente. (Karien Scholten)

In haiku:
Languit in het gras
Voedt warmte zijn blote bast
Deelt hij zijn leven