Hand in hand met de natuur

Het is vroeg in de ochtend, nevelig en grijs. Langzaam keert ons deel van de aarde zich naar het licht. De natuur ontwaakt.

In de tuin ontluiken massaal krokus en sneeuwklokjes tussen het gras. Wellustig vouwen de bloemblaadjes open zodra de zon zich laat zien, in afwachting op bezoek door een hommel of een bij. In bomen en struiken zwellen knoppen weer op voor de bloei en voor groei. Het naderende voorjaar brengt veel in beweging en daar maken wij graag deel van uit.

Naar buiten, waar de natuur voor ons zorgt, meer dan we vaak beseffen. Niet alleen verzekert het plantenrijk ons van voedsel, het zuivert onze gedachten en bovenal onze lucht. Levert ons zuurstof om de ademen, te leven. De essentie van natuur, dus niet zomaar alleen voor recreatie, als luxe, maar de basis onder ons bestaan.

Desondanks laat de mensheid er argeloos z’n sporen na. Naast voetsporen en bandensporen, een naam gekerfd in de bast van een boom, ook rommel, sigarettenpeuken, poep... Ik las dat het een jaar kan duren voordat een drol is afgebroken en opgenomen. Dat geldt natuurlijk niet alleen voor poep, maar ook voor onschuldig fruitafval zoals een appel. Je zou denken een inheemse vrucht, dus daar weet onze natuur wel raad mee. Toch zijn appels vaak met gif bespoten en het vergaan duurt 2 tot 8 weken. Van een bananenschil of een sinaasappel kan dat wel 2 jaar duren.

Hand in hand lopen we naar huis. Dan bukt ze zich en raapt een stuk plastic van de grond. Het kleine meisje overtuigt mij: ‘Heel slecht voor de dieren...’ Zo draagt zij al verantwoording voor de toekomst, haar toekomst. (Karien Scholten)

In haiku:
Vanuit ervaring
Hand in hand met de natuur
Het is haar toekomst.