Kale kou

Het jaar loopt ten einde. Een onaangename kale kou schuift van oost naar west over de lage landen. Een depressie zowel in het klimaat als in de politiek bezorgt ons collectief kippenvel. Oorlogsretoriek dringt aan op het inslaan van noodrantsoenen. Desondanks zijn de voorbereidingen voor het kerstdiner al in volle gang.

Waar winterse waterkou de natuur verstijft, kort menigeen de buitentijd in. Massaal wordt de natuur naar binnen gehaald in de vorm van hulsttakken en kerstbomen. Dozen vol kerstballen worden weer tevoorschijn gehaald en met zorg verdeeld over de groene takken. Een vertrouwde dennengeur brengt bewoners in de juiste stemming voor het midwinter feest.

Binnen klinkt muziek, wordt het kerstfeest gevierd. We schuiven bij elkaar aan aan tafel, warmen ons aan het vuur van een familiespel, dromen nadrukkelijk van vrede.

Buiten is het koukleumen op weer een grijze dag. De meeste planten hebben hun vruchten ingeleverd. Zaden zijn vervlogen of opgegeten. Tussen kale takken door kijkt een ekster nieuwsgierig om zich heen. Hij poetst z’n zwart-wit verenkleed naar metallic blauw. In een enkele zonnestraal schittert de vogel onbetwist mooier dan alle ballen in de kerstboom. Buiten lopen de dieren die gewend zijn aan de kou. Schapen met hun wollen vacht, de os en de ezel in een winterkleed. Bevoorrechte kale bomen worden aangekleed met warme lichtjes aan lange linten. In het korte gras straalt toch nog een sterretje. Daar zendt een klein madeliefje ons nog wat late zonnewarmte toe. Als ware het een wens voor een vreedzaam 2025.

(Karien Scholten)

In haiku:

Ingetogen tijd

Winter werpt geen vruchten af

Enkel kale kou