Drie jaar oorlog: een dankbare Oekraïense vertelt haar verhaal

Deze maand duurt de oorlog in Oekraïne al drie jaar. Meer dan acht miljoen Oekraïners ontvluchtten sindsdien hun land en bijna 200 van hen werden opgevangen in De Bilt. Een van hen is Oksana Bezzub, die haar oorsprong heeft in de nu door Rusland bezette regio Donetsk. Zij is dankbaar voor alle liefdevolle steun en hulp die zij krijgt vanuit de Biltse gemeenschap.

Graag wil zij vertellen over hoe de oorlog haar leven veranderde, hoe zij in De Bilt een veilige vluchthaven vond en over haar droom dat alle Oekraïners zich ooit weer in een oorlogsvrij Oekraïne kunnen herenigen met hun achtergebleven dierbaren. Oksana Bezzub: ‘Mijn levensverhaal begint mooi, wellicht herkenbaar voor iedereen die leeft, woont en werkt in een vrij land. Het is een verhaal over opgroeien, leren, dromen en ambities en hard werken om iets moois op te bouwen. Een succesverhaal, dat was mijn leven in Oekraïne vóór de oorlog die ons land verscheurde. Ik werd geboren in een mijnstadje in Donetsk en groeide op in een liefdevol gezin. Mijn moeder werkte erg hard om mij de kans te geven mezelf te ontwikkelen, goed onderwijs te volgen en te studeren. Op mijn vijfentwintigste werd ik commercieel directeur van een toonaangevend bedrijf. Vijf jaar later startte ik samen met mijn vriend een eigen bouwonderneming, die snel groeide en projecten uitvoerde in heel Oekraïne’.

Twee keer op de vlucht

‘Maar in 2014 veranderde mijn leven op slag met de Russische inval in Donetsk en andere delen van Oost-Oekraïne. Ik moest op de vlucht en alles wat ik had opgebouwd achterlaten. Ook de omgeving en de mensen met wie ik was opgegroeid en die ik zo lief had; mijn moeder, goede vrienden. Vluchten was een heel pijnlijke beslissing, maar het gevaar van het oorlogsgeweld werd te groot. Ik kwam terecht in Dnjepropetrovsk, het centrum van de Oekraïense zakenwereld. Dankzij mijn opgebouwde kennis en ervaring in de bouwwereld, kon ik aan de slag bij een van de beste bouwondernemingen in Oekraïne. In mijn nieuwe woonplaats zette ik me ook maatschappelijk in voor gevluchte landgenoten en weeskinderen en in programma’s voor wederopbouw en doorontwikkeling van Oekraïne. Maar de oorlog liet mij niet los en in 2022 begon de grootschalige Russische inval. Ik moest opnieuw op de vlucht, samen met mijn zoon. Weer moest ik alles achterlaten. We reisden naar Nederland, waar ik nu drie jaar in De Bilt woon’.

Warmte en liefde

‘Toen we in De Bilt aankwamen, konden we eerst terecht bij familieleden die hier al langer wonen. Zij boden ons een paar maanden onderdak; daarna kregen we opvang en huisvesting van de gemeente. Diepe dankbaarheid voel ik voor de manier waarop wij en onze landgenoten hier zijn opgevangen. Door medewerkers van de gemeente De Bilt, maar ook door heel veel liefdevolle vrijwilligers, die ons helpen om in een voor ons nieuwe en vreemde omgeving ons leven weer op de rit te krijgen.

Die mensen, die ons zo goed helpen sinds we hier arriveerden met niet meer dan een kleine rugzak en nauwelijks nog persoonlijke eigendommen, beschouwen we als onze helpende engelen. In het bijzonder de mensen van de Centrumkerk in Bilthoven, de Dorpskerk en Oosterlichtkerk in De Bilt, Hotel Van der Valk en onze Oekraïense tolk die zo belangrijk was in alle gesprekken met de gemeentelijke instanties. En vooral alle vrijwilligers die ons bijstaan met taallessen, praktische hulp en ook mentale steun. De eerste twee jaren waren stressvol, want we verhuisden vijf keer naar een nieuwe plek in de gemeente, terwijl ik ook elke dag zorgen had over dierbare mensen die in Oekraïne zijn achtergebleven. De liefde, warmte en steun die we hier ervaren, geven ons in deze moeilijke tijd kracht’. 

Dromen van vrede

‘Dankbaar ben ik voor al die hulp van onze Biltse engelen en daarom wil ik ook iets teruggeven door mij in te zetten in de ondersteuning van de opvang van mijn landgenoten in De Bilt. En ondertussen droom ik elke dag van vrede in Oekraïne en bid ik voor een einde aan de verschrikkelijke oorlog, die zoveel levens heeft veranderd. Ik blijf hopen dat ooit alle gevluchte Oekraïners weer kunnen terugkeren naar een vrij en vredig thuisland, om zich daar te herenigen met hun familie’. (Rob Jastrzebski)