Al honderd jaar dezelfde techniek

Het ambacht van het rietdekken

MAARTENSDIJK Het regent dat het giet op deze druilerige dinsdagochtend in april. Bovenop de steigers lijkt het Gijsbert van Ettekoven niet te deren. Gestaag en opgetogen verwerkt hij rietbundel voor rietbundel in het goudgele rieten dak op een absoluut beeldschone villa in het Hilversumse groen.

Door Pauline Pothoven

Nattig maar monter daalt Gijsbert van de steigers af en vertelt; “Iedere ochtend rijd ik om half zes ’s ochtends weg om vervolgens om zeven uur ergens op het dak te staan. Zomer en winter. Tegenwoordig ben ik steeds minder uitvoerend bezig en meer en meer in de regelmodus op kantoor. Maar het liefst ga ik toch gewoon zelf het dak op. Daar, in de gezonde buitenlucht en door fysiek bezig te zijn, voel ik me los van de hectiek waarin we leven. Ik kan natuurlijk niet zeggen dat ik geen stress ervaar. Ik ben ondernemer en er zijn zaken waar je geen grip op hebt. Zoals je personeel en weersomstandigheden.”

UITSTERVEND RAS  Zoals die storm van een poosje geleden. Die zorgde ervoor dat bij ruim veertig adressen stormschade ontstond. Dat komt dan bovenop de zeshonderd adressen waaruit Gijberts klantenbestand al bestaat. Dat is fors. De vraag naar ervaren rietdekkers is namelijk groot terwijl het aanbod zeer beperkt is. Dat er op dit moment in Nederland geen geschikte opleiding is, helpt niet mee. Intern opleiden dan maar, leren door te doen. Dat is ook hoe Gijsbert in het vak terecht is gekomen. “Rietdekken zit in de familie. Mijn voorouders deden het decennia geleden al. Ik zie nog voor me hoe de broer van mijn opa met zijn witte klompen op het dak zat. In het begin dacht ik dat ik dit maar tijdelijk zou doen maar nu verveelt dit werk me nooit en het is bijzonder dat we een soort uitstervend ras zijn.”

PARADEPAARDJE  Passend bij dit traditionele vak zijn ook de hulpmiddelen die in al die tijd niet veranderd zijn. Gereedschap als een rietklopper en een grote naald zijn en waren de basis. Het enige wat substantieel veranderd is, is het transport, maar het arbeidsproces is nog steeds precies hetzelfde als honderd jaar geleden. Ook bij een monsterklus zoals het Strengholtpand in Bikbergen. Een rijksmonument met het grootste rieten dak van Nederland. Hier verwerkten Gijbert en zijn mannen zes vrachtwagens aan Chinees riet. Per vrachtwagen 4000 bossen. Eén bos heeft een omtrek van 60 centimeter. Begrijpelijk dat Gijsbert dit pand als een paradepaardje beschouwt.

Naast de vele villa’s, boerderijen, vakantiewoningen, nieuwbouwwoningen en monumentale panden die Gijsbert in de loop van de jaren heeft voorzien van een strakke rietenkap, heeft hij nog wel een favoriet. Zijn eigen woning. Die heeft hij zo’n drie jaar geleden verfraaid. “Ik ben er nog elke dag blij mee. Iedere woning transformeert door een rieten kap nou eenmaal van een bungalow naar een villa. En als je aan iemand vraagt zijn droomhuis te beschrijven is dat toch altijd een witte villa met rieten kap.” Het gaat harder regenen. Ik zoek naar beschutting en Gijsbert stapt weer fluitend de steiger op. 

Meer lezen? Kijk dan onze vorige afleveringen terug over bijvoorbeeld pizzabakken en lijsten maken.