Ervaring basisschool leidt tot beroepskeuze

door Henk van de Bunt

Denk je nu aan het basisonderwijs, dan denk je aan stakingen, een hoge werkdruk, lage salarissen en het lerarentekort. Hoe was dat vroeger? Toen wás een schoolhoofd nog iemand in het dorp. Met hetzelfde aanzien als de notaris, de dokter en de dominee. En had elke leerling dezelfde kansen op vervolgonderwijs?

Het is behoorlijk veranderd toen de kleuterschool en de lagere school tot het basisonderwijs werden samengesmolten. Toen klassen groepen gingen heten. Toen juffen en meesters ineens leerkracht of docent basisonderwijs werden genoemd en de 6^de klas verder moest als groep 8. Frans Poot vertelt over zijn levensloop vanaf klas 6 lagere school: 

‘Op mijn katholieke lagere school in Utrecht kwam, toen ik de 6^de klas zat, een missionaris over zijn bevindingen in de missie (Kongo) vertellen. Ik hoor hem nog zeggen: ‘Ach, het woord van God verkondig ik ook, maar eerst mag ik de mensen op eigen benen zetten. Dat ze hun eigen voedsel kunnen verbouwen en een dak boven hun hoofd hebben; met respect voor de natuur en leefomgeving’. 

‘Helemaal enthousiast stak ik mijn vinger op en zei: ‘Meneer, dat wil ik ook’. ‘Nou dat is mooi’ zei hij, ‘Dan ga je naar het seminarie’. Toen ik thuis kwam zei ik dat tegen mijn vader. Hij reageerde heel enthousiast. Hij had het zelf ook gewild, maar kon niet. Hij was de oudste in een gezin met 11 kinderen en moest in de crisisjaren zijn ouders helpen het gezin overeind te houden’.

‘Mijn keuze was een seminarie in een Franciscanenklooster in Venray. Franciscus was mijn naamheilige en hield van de natuur en de dieren daarin. Als kind uit een eenvoudig milieu was ik anders nooit naar een gymnasium gegaan, jongens uit de lagere school, waar ik zat, gingen vooral naar de ambachtsschool en soms naar de ULO. Ik kreeg in het klooster uitstekend onderwijs en was vooral geboeid door de oude geschiedenislessen. Na 2 jaar kwam ik erachter dat het celibaat toch niets voor mij was en ben ik in Utrecht naar een gymnasium gegaan’. 

‘Toen ik daar in de 6^de klas zat en een keuze voor een vervolgstudie of opleiding moest maken dacht ik eerst aan een studie geschiedenis. Maar toen herinnerde ik mij toch weer die opmerking van die missionaris uit de 6^de klas van de lagere school ‘mensen op eigen benen zetten’. De keuze voor een opleiding tot fysiotherapeut was toen snel gemaakt. Ik had niet beter kunnen kiezen. Fysiotherapeuten zetten mensen letterlijk op eigen benen. Dat vak heeft mij zo geboeid dat ik tot bijna mijn 69^ste heb doorgewerkt. Het werk heeft mij geen dag verveeld’.

‘Na mijn pensioen heb ik mij aangemeld als vrijwilliger bij het Steunpunt Vluchtelingen De Bilt. Daar begeleiden we nieuwkomers ook om eigen benen te staan, een opleiding te volgen of werk te zoeken. Verder ben ik ook bestuurslid van een natuurbeschermingsorganisatie, hier in onze gemeente.

Terugkijkend op mijn levensloop heeft die missionaris in de 6^de klas van de lagere school een belangrijke rol gespeeld in de keuzes over het op eigen benen staan’’.