Overstekend wild

Gregorius de Das, het wat warrige personage uit de avonturen van Paulus de Boskabouter, was mijn eerste kennismaking met de das. Een slaperige, slordige verschijning, niet zo slim en voortdurend woorden verhaspelend: “Alles halemeel en niks minders...”

De das woont onder de grond en is een nachtdier. In de vrije natuur valt hij vooral op door wat hij achter laat. Sporen van dassenpoten in een drassige bodem. Graafsporen in het veld, waar hij het liefst regenwormen eet. Maar ook kevers, insecten, muizen en reptielen voldoen.

Droogte tot diep in de grond betekent voedselschaarste. Ik zie smalle paadjes door het lange, gele gras. Een leeg gegeten hommelnest in de grond, waar nog wat laatste bewoners verdwaasd rondkruipen. De dassen zijn genoodzaakt steeds langere tochten te maken om hun maag te vullen. Ze zwerven door de wijde omgeving, kilometers van huis, bezoeken tuinen, liefst als daar net gesproeid is. Zwart-witte snoeten vertonen zich op strategisch geplaatste wildcamera’s. Onderweg kruisen ze water- en wegen. Zo kan het zijn dat je tijdens een wandeling in de avondschemering ineens een das tegenkomt. Of, zoals ik onlangs vernam, op de fiets wordt verrast door een schim naast de weg, een plons. Twee dassen die naar de overkant willen, schrikken van felle koplampen, snelle auto’s. Vlak voor het fietswiel duikelen ze terug, schuilen in de kant, wachten af, om dan toch ineens de vaart over te zwemmen... Overstekend wild, een riskante onderneming, als in een spannende film. 

Te vaak ligt er zomaar naast de weg een verkeersslachtoffer. De zwart-witte kop levenloos tussen roze robertskruid en lege eikels op de grond. De ogen wezenloos, de poten werkeloos. Onverwacht verrast door het verkeer. Na wat stevige regenbuien is het ergste stof opgetrokken, maar sommige schade is onomkeerbaar.

(Karien Scholten)