Kale jonkers

In de ruigte van de natte polder staan stijf en stekelig de kale jonkers. Deze lange, dunne distels bloeien paars tussen de roomwitte pluimen van de poelruit, het koninklijk roze leverkruid en de opvallende, witte bloemschermen van de gewone engelwortel.

Verlokkend openen planten hun bloemen. Met de kleur en de vorm trekken zij ieder een specifieke groep insecten aan. Harige hommels omhelzen de bloemhoofdjes van de kale jonker. Met hun lange tong begerig in de buisvormige bloempjes zuigen zij zich vol met zoete nectar. Het stuifmeel nemen zij mee naar de volgende plant. Na de bevruchting sluiten de bloemen zich om zaden te vormen. Eenmaal uitgebloeid transformeren de planten naar dor bruin, maar in hun zaden vol belofte voor het komend jaar.

Nakomelingen, ze laten van zich horen, luid en duidelijk. De nieuwe generatie zwarte sterns heeft het nest op het water verlaten. Opgewonden roepen zij naar elkaar door de lucht. Nog zeer spichtig vliegt een jonge reiger naast me op uit de slootkant. Jonge futen, haast volgroeid, zwemmen middenop de plas. Zo glad als een aal duiken zij weg onder het wateroppervlak. Jong volwassen eenden banen zich al etend een pad door het hoge gras, argeloos nieuwsgierig. Om me heen hoor ik overal torenvalken. Het zullen de jongen zijn uit het nest in de es, onlangs uitgevlogen, maar toch nog even alom aanwezig. Twee jonge ooievaars, de lange poten verlangend vooruitgestrekt, landen steeds behendiger op het vertrouwde nest.

Ook veel zaden vliegen uit. De zaadpluizen van de kale jonker worden meegevoerd door de wind. Terwijl de jonkers kaal achterblijven, zijn er nieuwe kale jonkers in de maak...

(Karien Scholten)

In haiku:

Witte zaadpluizen
Meegenomen door de wind
Maakt kale jonkers