Hugo Dankers weg bij Dorpskerk

Zeven jaar ging dominee Hugo Dankers voor in de Biltse Dorpskerkgemeente. Qua omgeving een stevig contrast met de Koningskerk in Rotterdam waar hij op 8 september werd bevestigd. ‘Maar die omgeving maakt het werk niet anders’, vindt Hugo stellig. ‘Voor elke kerkgemeente draait het om de vraag hoe je met de ontvangen zegen van God weer tot zegen van je omgeving kunt zijn. Dat is in een stad niet anders dan in een dorp.’

Tot zegen zijn voor anderen is met recht de bezieling van Hugo Dankers, de reden waarom hij ooit koos voor het ambt. ‘Het is echt een roeping’, kiest hij zijn woorden zorgvuldig. Want hij wil liever niet teveel aandacht leggen op zijn persoon; het gaat immers om de ambtsuitoefening in naam van God en Christus, gesymboliseerd door de toga. De speciale extra afscheidsdienst op zondagmiddag 14 juli vond hij daarom eigenlijk wat ‘ongemakkelijk’.

Betekenis
Maar voor de Dorpskerkgemeente was Hugo wel zeven jaar lang een vertrouwde verschijning en een goede ‘reisgenoot’. Enerzijds een innerlijke reis, met het twee jaar durende ‘Focustraject’ rond de vraag welke rol christus heeft in het dagelijks leven van de gemeenteleden en hoe zij dat in de praktijk kunnen brengen. Anderzijds de ontwikkeling naar het sterker inhoud geven van die geloofsbezieling in goede werken voor de dorpsgemeenschap rond de kerk.

Buurtkamer
Hugo Dankers noemt ter illustratie de Buurtkamer in de Voorhof die een begrip is geworden in de buurt. ‘Het is een plek waar mensen aandacht en steun krijgen. En verder de goede dingen die we doen in het vluchtelingenwerk, zoals het verzorgen van taallessen om die ontheemden te helpen hun plek in onze omgeving te laten vinden. Deze goede dingen hebben we gezamenlijk bereikt. Niet alleen in de Dorpskerk trouwens, want het is een gezamenlijk diaconaal project van de Protestantse Gemeente De Bilt. Het werk van de diaconie is een van de concrete verbindende activiteiten van Dorpskerk en Oosterlichtkerk. De herinneringen die ik vanuit De Bilt meeneem naar Rotterdam zijn dergelijke projecten en andere momenten in onze gemeente en in levens van mensen, waarin ik mooie dingen van God heb zien gebeuren.’

Missie
Op naar de grote stad dus. Gevoelsmatig best een grote stap, want Hugo moet vanwege zijn gezondheid zuinig zijn met zijn energie en een nieuwe beroeping is dan best een uitdaging. ‘Ik heb ja gezegd omdat de Koningskerkgemeente aan het begin staat van hetzelfde proces dat we als Dorpskerkgemeente hebben doorgemaakt. Ook die gemeente wil meer uitvoering geven aan haar geloofsopdracht door van meer betekenis te zijn voor haar omgeving. De gemeente is qua omvang ook goed vergelijkbaar met de Dorpskerk en ook qua samenstelling van de gemeente. Maar of er meer behoefte is aan de steunende rol van de kerk in de omgeving omdat ze in het hart van een grote stad ligt, betwijfelt Hugo sterk ‘Dat denk ik niet. Ik geloof niet zo in grote contrasten tussen dorp en stad omdat in een stadsomgeving de sociale en geestelijke nood van mensen groter zou zijn omdat mensen zich daar meer van de kerk afkeren. Maatschappelijke noden en behoeften zijn er overal, ook en juíst in de dorpen. We gaan ook op de Kop van Zuid gewoon samen aan de slag, met dezelfde oproep en missie als in De Bilt.’

Boodschap
Hugo Dankers koppelt al zijn goede herinneringen aan zijn Biltse periode aan die ene passie die zijn leven bepaalt: handen en voeten geven aan het geloof door anderen te steunen. Dat ook de jongere generatie daarbij betrokkenheid toont en een actieve rol speelt in de kerk, stemt hem hoopvol. Want de Dorpskerk heeft een actief jeugdprogramma en de jeugd heeft de toekomst. Hugo besluit: ‘Voor die toekomst heb ik de volgende boodschap aan alle gemeenteleden van de Protestantse Gemeente De Bilt. Ga verder op de weg die we zijn ingeslagen en blijf altijd tot zegen voor je omgeving. Samen kunnen we mooie dingen bereiken voor onze omgeving, bezield door het geloof in Christus dat ons verbindt. Hij roept ons op om te zien naar elkaar en die zegen voor elkaar te zijn. Elke dag.’

(Rob Jastrzebski)