Smelten in stappen

Gevaarlijk glad was de weg in alle vroegte, spekglad. Te gevaarlijk om er met de fiets op uit te gaan. Het had gevroren en het hagelde. Onderkoelde waterdruppels, hand in hand met ijskristallen, vielen van grote hoogte naar beneden. Onder een donkere wolkenhemel schoof schoorvoetend de winter binnen.

Opgetogen stapte ik de polder in. In de wijde omgeving was alles licht bedekt met korreltjes ijs. Over het glinsterend hagelwit liepen sporen voor me uit van de dieren die vroeger waren opgestaan dan ik. De eerste afdrukken waren duidelijk van een kat. Voetje voor voetje hadden zijn warme tenen de kou doen smelten. De scherpe nagels angstaanjagend, dus in zijn buurt geen spoor van vogels te bekennen.

Vossenvoeten verderop onthulden de richting van diens ochtendwandeling. De witte bodem weggesmolten onder zijn gewicht. Van de mol geen voetsporen, maar waar hij zijn gangen op een hoop liep, scheurde het ijzelpad. In lichte tred liep hier een ree, de spitse prenten duidelijk herkenbaar. Op haar gemak was zij heen en weer gedrenteld, nam her en der een hapje uit het groen en vond in het struikgewas een veilig plekje om haar bevindingen na te kauwen. Warme hazenpootjes, twee aan twee, kozen het hazenpad door het open veld. In sprongen vonden zij de beschutting van planten aan de waterkant. Met zware profielen trokken gewichtige trekkers hier heftige sporen.

Een oranje gloed aan de oostelijke horizon kondigde de komst aan van de zon. De eerste zonnestralen gleden vederlicht over het dunne laagje ijs, raakten de waterplanten aan die boven het oppervlak uit staken, betoverden accenten op de ijsvloer. Waar plantenpluimen mee bewogen met de wind brachten zij omringende ijskristallen in beweging. Bij het ontstaan van kleine wakken kreeg de wind vat op het water. Steeds gretiger knabbelden kleine golfjes aan de ijskraag. Allengs werd de vlakke ijsvloer opgeslokt door de golven in de waterplas.

Verdwaalde hagelkorrels in m’n laarzen smolten weg onder m’n voeten. Op de weg maakte het zout uit de strooiwagens een einde aan de gladheid, maar nog niet aan de winter...

(Karien Scholten)

In haiku:

Voetje voor voetje

Ontdooien ijskristallen

Smelten in stappen