Verborgen tot het voorjaar

Vlak voor me uit vliegt, hazelnoot-bruin, een vogel op. Razendsnel klapwiekende vleugels kraken lastige takken in de wilde vlucht. In een oogwenk is ‘ie verdwenen, opgeslokt door het struikgewas. Verborgen voor voorbijgangers.

Bomen en planten in de tuin raakten de afgelopen weken hun kleuren kwijt. De meeste bloemen zijn vergaan. Hun zonne-energie ligt opgeslagen in de knollen en wortels. Verborgen voor de kou, tot het voorjaar. Een harde wind waait meedogenloos door de kale takken. Blaast bladeren op een hoop tot een warm winterbed voor egels en een diversiteit aan insecten. Ineengedoken, opgerold tot een bolletje houden zij de energie vast voor het volgend voorjaar. Ook holtes in het hout en gescheurde stengels bieden kleine beestjes de juiste omstandigheden om de kou te overleven. Het wordt stil in de natuur.

Verheugd loop ik met een zak bloembollen de tuin in. Stevige bollen, samengebalde plantenenergie, kaliber toverballen. Een geschenk van een fijne vriendin. Ik graaf ze in, niet ver van de bijenstal. Want bloemen houden van bijen. Ieder in een eigen kuiltje, zorgvuldig toegedekt met aarde. Meer hebben ze niet nodig. Vrolijke lentekleuren, veilig opgeslagen in de grond. Ik verheug me op de bloei in het komend voorjaar.

(Karien Scholten)

In haiku:

Leven in de grond

Verborgen tot het voorjaar

Als toverballen