Column

Column

Moedeloos

Bureaucratie, papierwinkels, lange wachttijden en loketten die niet samenwerken… Het zijn slechts enkele van de problemen waar wij tegenaan lopen bij het aanvragen van ouderenzorg.

Mensen moeten zolang mogelijk thuis wonen. Veel mensen willen dat ook. In ieders leven komt er echter een moment dat hulp nodig is om (semi)zelfstandig thuis te kunnen blijven wonen. Liefhebbende mantelzorgers zijn de eersten die bijspringen. Zij helpen waar het kan, maar op een gegeven moment wordt de zorg die nodig is teveel voor de mantelzorgers. Temeer daar zij vaak nog een eigen huishouden en werk ernaast hebben.

Dan zijn er in Nederland voorzieningen zoals de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) en WLZ (Wet Langdurige Zorg). Om een beroep te kunnen doen op deze voorzieningen moet een enorme papierwinkel ingevuld worden. Daarna is het maar de vraag of de benodigde zorg toegekend wordt. Uit eigen ervaring weet ik, dat zelfs met behulp van casemanagers het aanvragen van WMO-zorg problematisch is. In plaats van dat er wordt samengewerkt, meegedacht en meegewerkt, wordt je vooral van het kastje naar de muur gestuurd. Wordt de hulpvraag eenmaal erkend, dan staat er een vinkje, maar hulp leveren blijft uit. “Personeelstekorten en lange wachtrijen”, is het antwoord. Maanden moeten mensen telkens zelf aan de bel trekken om toch iets van hulp te krijgen. Of die toereikend is, daar vraagt niemand vervolgens naar…

Wordt de hulpvraag nog groter, bijvoorbeeld door dementie, dan moet men van de WMO naar de WLZ. De situatie wordt dan extra schrijnend. Er is meer hulp nodig, maar zodra de WLZ-aanvraag wordt goedgekeurd stopt per direct de WMO-hulp. “Wij zijn niet meer verantwoordelijk”, is het antwoord. “U dient zich aan te melden bij een verzorgingstehuis. Die nemen de verantwoordelijkheid over”. Dat klinkt mooi, maar de werkelijkheid is helaas anders. Ook verzorgingstehuizen verschuilen zich achter wachtlijsten en personeelstekorten. “We erkennen dat u in aanmerking komt voor opname in ons tehuis en hulp nodig heeft. Wij worden dossierhouder en zorgen voor uw welzijn, ook in de tussenliggende tijd. Helaas is er nu niemand die u kan helpen. Hoe lang de wachtlijst is, kunnen we niet zeggen.” Daarna volgt een complete radiostilte…

Het is een situatie die ik van heel dichtbij meemaak en mij grote zorgen baart. Vooral omdat degene die hulp nodig heeft de dupe is. Het is wachten totdat er iets gebeurt en dan is het de vraag of alle falende instanties erkennen dat zij tekortgeschoten zijn in hun zorgverplichting. Lang leve een welvarend en bureaucratisch Nederland…!

Edwin Plug