Column

Column

Teleurstelling

Eigenlijk kijk ik liever niet terug, ik kijk liever vooruit. Toch heb ik de laatste tijd enkele teleurstellingen ervaren die ik hieronder met u deel. Nee, gelukkig niet over mijn gezondheid.

Ik schrijf meestal over voetbal en onderwijs, dus laat ik daar mee beginnen. Was ik zeer hoopvol gestemd over het eerste elftal van FC De Bilt en zag ik aanvankelijk de 4e divisie aan de horizon gloren, maar de teleurstellende wedstrijd in de nacompetitie gooide die droom in duigen. Korte tijd daarna gooide de minister van onderwijs de handdoek in de ring. Erg jammer, want hij was goed op weg om de zaak eens flink op te schudden en vingers op zere plekken te leggen, helaas op een onhandige manier. Ach, hij was bij aanblijven al vrij snel demissionair geworden, want de volgende teleurstelling denderde de huiskamers binnen: het zoveelste kabinet Rutte hield er mee op. Teleurstelling? Jazeker, als het om onoverkomelijke redenen was gegaan, dan kan ik daar begrip voor opbrengen, maar het heeft er alle schijn van dat eigen belang voor deze teleurstelling heeft gezorgd.

En dan een teleurstelling in mezelf. Ik heb onlangs het boek van Anton de Kom “Wij Slaven van Suriname” gelezen. Waarom nu pas? Sorry! Ik heb in mijn middelbare schooltijd en op de pedagogische academie minstens 40 boeken moeten lezen voor mijn literatuurlijst. Waarom niet dit boek? Stond het niet op de keuzelijsten? Daarna heb ik 17 jaar in Rotterdam gewerkt en zaten op mijn school door de jaren heen honderden leerlingen van Surinaamse afkomst en Hennah Draaibaar was een van de leerkrachten. Ik vertelde verhalen van de spin Anansi, ik zong met mijn klas altijd de canon Faja Sitong no brong mi so. In die tijd heb ik diverse indrukwekkende Surinaamse begrafenissen en feesten meegemaakt, kortom echt veel contact met deze voormalige kolonie. En ik wist natuurlijk wel van de slavernij: ach, lang geleden.

Wat fijn dat een half jaar geleden de minister-president en tijdens Keti Koti ook onze koning en onze burgemeester excuses hebben gemaakt. Toch teleurstellend dat nog veel mensen, ook in mijn omgeving, nog steeds zeggen: ach, lang geleden.

U heeft wellicht het boek van Anton de Kom al gelezen en u zegt dan vast niet meer: ach, lang geleden. Heeft u het nog niet gelezen? Stel me niet teleur en koop s.v.p. dit boek bij de plaatselijke boekhandel of leen het in onze mooie bibliotheek. Alvast bedankt!

Martin Veelen