Op ‘t bankje

Op het bankje komen een moeder met haar zoontje van een jaar of zeven zitten. Het jongetje kijkt met een blij gezicht om zich heen en de moeder voelt al dat er iets gaat komen. Ze vertelt dat ze net met hem bij haar moeder geweest is en schudt haar hoofd als hij opeens glunderend een briefje van tien euro uit zijn zak haalt. ‘Dat heeft oma in mijn zak gestopt toen we weggingen.’ De moeder schudt haar hoofd. ‘Zo gaat dat nou altijd’, zegt ze. ‘Mijn moeder kan het niet laten die jongen wat toe te stoppen en hij weet het, hoor. Hij doet net of hij helemaal niets verwacht maar als we weggaan geeft hij oma altijd net wat te veel kusjes. Dan smelt ze weer en stopt gauw wat in zijn jaszak. Danny doet dan of hij er niets van gemerkt heeft, maar toen ik hem net zo zag friemelen wist ik dat hij weer gescoord heeft. Ze kijkt hem glimlachend aan en lijkt er verder niet zo mee te zitten. ‘Danny is haar enige kleinkind dus ik begrijp het wel dat ze hem wil verwennen.’ Uit zijn andere zak komt een briefje van vijf euro tevoorschijn. ‘Dat heb ik van opa gekregen toen we in de tuin waren, maar ik mocht niks tegen oma zeggen.’ Zijn moeder kan er alleen maar om lachen. ‘Het is een echte charmeur en hij is ook zo wijs voor zijn leeftijd. Hij vraagt me het hemd van het lijf. Waarom is dat zus of waarom is het zo. Ik word er wel eens moe van. Mijn moeder heeft pas een nieuwe heup gekregen en toen hij dat hoorde wilde hij weten wat er met de oude gebeurd was. Mijn man vertelde hem dat ze daar soep van gekookt hebben en de volgende dag weigerde hij zijn soep te eten.’ Danny hoort het allemaal belangstellend aan. ‘Maar oma heeft gezegd dat het helemaal niet waar is en ik heb bij oma weer soep gegeten’, zegt hij. De moeder hoort het met een glimlach aan. ‘Ja, bij Danny moeten alle dingen logisch zijn en in elkaar passen. Toen we afgelopen winter naar het schaatsen op de televisie zaten te kijken en ze het over schaatsenrijden hadden was het meteen, schaatsen rijden, er zitten toch helemaal geen wielen onder. Mijn man zei dat het nu eenmaal zo heet en dat ze in Duitsland Schlittschuh laufen zeggen, wat schaatsen lopen betekent. ‘Dat is ook niet goed’, zei hij toen meteen weer. ‘Ze lopen niet maar glijden. Breng daar maar eens wat tegenin.’ Danny kijkt trots voor zich uit alsof hij zeggen wil dat hij wel weet hoe het hoort. ‘Toen hij leerde klokkijken was het ook heel grappig. ‘Op een gegeven moment zei hij om kwart over negen dat het kwart voor half tien is. Daar is natuurlijk niets tegenin te brengen maar het past helemaal bij het logisch denken van Danny, zegt zijn moeder. ‘Ik dacht altijd dat hij iets technisch wou worden, maar na de heupoperatie van oma wil hij dokter worden. We zullen wel zien wat het wordt.’ Als er opeens een ambulance met sirene en een zwaailicht voorbijkomt begint het gevraag opnieuw. ‘Mama, waarom zit er op die auto een blauw licht. ’De moeder antwoordt op een toontje dat ze waarschijnlijk bij al zijn vragen gebruikt: ‘Omdat de ambulance haast heeft.’ De jongen lijkt even na te denken en zegt dan: ‘Papa heeft ook altijd haast. Waarom heeft hij dan niet zo’n lamp.’ De moeder weet niet wat ze daarop moet zeggen en haalt haar schouders maar op.

Maerten