Eenvoudig leven

Als de dagen lengen en de winterkou wegdraait naar een andere tijdzone, ontwaakt hier de natuur. Langs lange stengels daalt het levenslicht af en nestelt zich in uitnodigend groen op de bodem van het bos. Weelderig bekleden veenmossen daar zowel oude als jonge boomstammetjes. Vooral vocht en schaduw geeft het mos alle kans zich te ontplooien.

Mossen nemen water op als een spons. Samengebald in kussentjes zijn ze in staat veel vocht vast te houden, ook in droge tijden. De bodem bedekkend beschermen de plantjes het bos tegen erosie en verdroging. Mossen scheppen hiermee een gunstig microklimaat voor ontkieming van allerlei soorten zaden. Ondergedompeld tussen het groen krioelen velerlei kleine insecten in een veilige leefomgeving. Bovendien produceren mossen, net als andere groene planten, zuurstof via fotosynthese.

Het is nog koud, maar het bos komt weer tot leven. Het winterkoninkje zingt uit volle borst. Groots rollen de coupletten van een lentelied uit zijn kleine lijfje. De tjiftjaf strooit met vrolijke noten in een herhaling van “tjiftjaf”. Geschrokken van mijn aanwezigheid vliegt een roerdomp op uit zijn schuilplaats in het riet. Vanuit de lucht zoekt hij vast een visrijke plek om zijn ontbijt voort te zetten. Met knorrende maag keer ik naar huis terug.

In haiku:

Eenvoudig leven
Verscholen tussen het groen
Grootse levensbron

(Karien Scholten)