Langs de toonladder

Op het ritme van de wind deinen sijsjes mee in de nog kale kruinen van de elzen. Boven in de toonladder zingen zij het hoogste lied. Zo wisselen de vogels gegevens uit in opvallend zuivere zang. Klanken die vooral betekenis hebben voor gelijkgestemden. Evenzo zuivert vogelzang mijn gedachten naar een weldadige stilte... natuur kent geen valse noten.

En wéér zakt de temperatuur tot onder het vriespunt. Koning winter bedekt alle lentekriebels opnieuw met een dun laagje sneeuw. Binnenshuis kies ik mijn eigen klanken. Mijn vingers tasten langs de toetsen van de accordeon en volgen toonaarden uit alle windstreken. De rechterhand speelt de melodie, de linker begeleidt in bas akkoorden. Met blaasbalg en registers blaast het instrument zich op tot een waar orkest. In vrolijke noten geeft het sfeer aan het levenslied, danst mee met de polka of de wals. Neemt je mee door de tijd van moderne rock tot en met klezmer, vol van historische emotie.

Ergens in de verte zingt een heldere stem mee met de muziek. Een wijsje van heimwee raakt aan vervlogen tijden, herinnert aan dierbare ontmoetingen. Afdalen in weemoed langs de toonladder naar haast vergeten melodieën. Zang in een harmonische combinatie van klanken, stemmen en stilte.

In haiku:

Net als de vogels
Zoeken naar zuivere zang
Langs de toonladder

(Karien Scholten)