Opgetild

Tegelijkertijd allemaal uitgebloeid. In grote getale staan de paardenbloemen met pluizig witte bollen op lange stelen langs het pad. De wind zal de zaden meenemen en verspreiden tot ver buiten hun groeiplaats. Hun vergankelijkheid garneert mijn wandeling. 

Vroege zonnestralen maken ragfijne spinnendraden zichtbaar in het voorjaarsbos. Kunstig gespannen boven het pad tussen de bomen glinsteren de tere draden. Spinnen zijn weer actief en verbinden bomen en struiken met elkaar. Hun wegen kruisen de mijne en maken mij onderdeel van een veelzijdig netwerk. Ik voel het kriebelen onder m’n neus. 

Boven m’n hoofd leggen vogels verbindingslijnen in zuivere zang, vol verlangen. Ze tillen me op boven sombere gedachten. Nemen me mee in de kringloop van het leven. En ineens laat ‘ie zich horen, ‘koekoek’, de koekoek. Welluidend schalt hij uit boven het gesnater van een ganzenpaartje in de lucht. Hij houdt, net als ik, van de natte natuur. Fris groen rollen varens de bodem uit, strekken zich het voorjaar in. Een zwarte merel slaat zijn vleugels uit en vindt wonderlijk behendig zijn weg tussen takken en struiken. In de verte klinkt de roerdomp. Die authentieke roep lijkt vele voorbije jaren te overbruggen. Het klinkt als een verbinding door de tijd.

Thuis op de keukentafel wacht een rouwkaart. Deze beschrijft geluk. Memoreert wat je kunt betekenen voor een ander, over het verspreiden van licht, ook als je er niet meer bent. Ik laat me optillen door de tekst. Woorden die verbinden tot voorbij de dood.

(Karien Scholten)

In haiku:

In het jonge bos

Opgetild door de natuur

Troost mijn gedachten