Felicitaties voor honderdjarige

door Guus Geebel

Maandag 1 december kwam locoburgemeester Smolenaers mevrouw Brugmans - Hoonhout thuis feliciteren met haar honderdste verjaardag. Trees Hoonhout werd als vijfde kind geboren in een gezin met acht kinderen in Utrecht waar ze is opgegroeid en de mulo deed. Er leeft nog 1 broer van 93 jaar die in Amerika woont.

Trees ging, net als haar twee zussen, werken bij de Nederlandse Spoorwegen. Ze trouwde in 1946 en woonde op verschillende adressen in de Utrechtse wijk Wittevrouwen. In 1975 verhuisde het gezin naar de Hertenlaan in Bilthoven. Sinds oktober 2019 woont Trees zelfstandig in een aanleunwoning bij De Bremhorst. Op de vraag hoe het voelt om honderd te zijn zegt ze: ‘Gewoon als 99’ en op wat je moet doen om honderd te worden zegt ze, ‘Gewoon blijven ademen.’ De dochters Lieneke en Thea zeggen dat ze altijd gezegd heeft dat ze honderd wil worden. Tegen dochter Yvonne heeft ze verklapt dat ze misschien wel 106 wordt. De geboorte van de kinderen heeft ze als een van de hoogtepunten ervaren. ‘Maar ik heb veel hoogtepunten gehad. Dieptepunt was het overlijden van mijn man in 1997.’

Fanfare

Naast de zeven dochters heeft ze 17 kleinkinderen en 19 achterkleinkinderen met aanhang. Haar honderdste verjaardag werd een dag eerder gevierd in De Biltsche Hoek met meer dan honderd mensen. ‘Ook neven en nichten van de familie van zowel vaders als moeders kant. De jarige werd binnengehaald door een fanfare. Dochter Veronica speelde de grote trom. Lieneke speelde saxofoon en een andere dochter gitaar. Trudy bracht de jarige naar het feest en na afloop weer naar huis. Trudy hoorde thuis dat haar moeder genoemd werd tijdens een mis op de televisie. De jarige is trots op haar dochters waarvan de jongste 67 is. Allemaal gepensioneerde dochters.

Oorlog

Van haar vijftiende tot haar twintigste maakte zij de oorlog mee. ‘De mooiste tijd als je jong bent, de tienertijd. Die heb ik dus gemist.’ Ze vertelt dat ze in de oorlog in de buurt van Amersfoort fietste en bommen op het station zag vallen. Op een fiets met houten banden ging ze naar haar zus in Groningen. ‘We sliepen onderweg in een hooiberg en op het laatst reden we op de velgen.’ Ze bleef daar in 1944 en 1945 en werkte bij de Spoorwegen. 

De jarige ontving veel felicitaties onder meer namens de Koning en de Koningin, de commissaris van de Koning en van de gemeente.