Naar de stembus

Volgende week woensdag mogen we weer stemmen. 

De stembussen gaan open voor de landelijke verkiezingen. Wie mijn eerdere columns heeft gelezen, weet misschien wel welke partij mijn persoonlijke voorkeur heeft. Maar daar gaat het mij nu niet om.

Het gaat mij om de rijkdom, de luxe en de vrijheid waarin we mogen leven. 

Ondanks de vele doemgeluiden en de boosheid die zo vaak de boventoon lijken te voeren, prijs ik mij gelukkig dat ik woon in een van de rijkste en gelukkigste landen ter wereld.

Ik prijs mij gelukkig dat we in een democratie leven, waarin vrijheid van meningsuiting geldt en waarin we zelf mogen bepalen wie namens ons besluiten neemt in lokale en landelijke overheden.

Vaak hoef je maar één grens over te steken om te zien hoeveel reden er is om dankbaar te zijn voor het leven dat wij hier kunnen leiden. Dat gelukkig zijn betekent niet dat ons bestaan zorgeloos is, of dat we blind zijn voor de zorgen van anderen.

Met die zorgen in mijn hoofd breng ik straks mijn stem uit. En juist dat vind ik het mooie van democratie: ieder mag dat doen vanuit zijn eigen perspectief en mensbeeld.

Er zijn mensen die vooral hun eigen belang vooropstellen. Anderen kiezen juist voor het belang van een minderheid, ook als zij daar zelf niet toe behoren.

Voor mij gaan democratische waarden niet over de macht van de meerderheid, maar over de zorg voor de minderheid – over het dichten van kloven in plaats van het vergroten ervan.

Juist daarom kijk ik ook naar de standpunten van partijen op het gebied van onderwijs en jeugdzorg. 

Want daar zie je hoe politieke keuzes doorwerken in de samenleving die we willen zijn.

Er zijn partijen die willen bezuinigen, en anderen die blijven investeren. Beide keuzes hebben hun prijs, maar de richting die we kiezen zegt veel over ons mensbeeld.

We mogen weer naar de stembus, en dat is een prachtig recht.

Laten we daar gebruik van maken – niet alleen omdat we het kunnen, maar omdat we het onszelf en elkaar verplicht zijn in een vrije democratie.