Column - Ike Bekking

Begin september was het 15 jaar geleden dat mijn droom in vervulling ging; een eigen boekwinkel. Waarom eigenlijk en wat wilde ik bereiken? Dat antwoord is heel simpel: gelukkig worden. En? Is het gelukt? JA!

Maar wat was nou eigenlijk mijn missie? Daar moest ik over nadenken nadat ik afgelopen zomer in Griekenland in een restaurantje was waar hun missie op de menukaart was afgedrukt. Dat vond ik mooi, kan me ook niet herinneren dat ik dat vaker heb gezien in een restaurant en het zette tot nadenken want ik vond het toverwoorden: winst maken, vrienden maken, plezier maken. Als dat allemaal lukt dan mag je je gelukkig prijzen.

Terugkijkend op de afgelopen 15 jaar was het natuurlijk niet alle dagen rozengeur en maneschijn maar dat hoort er bij en als mensen aan mij vragen hoe het gaat dan is steevast mijn antwoord: ‘het blijft spannend’ en dat is ook zo. Want in juni bijvoorbeeld, begonnen de wegwerkzaamheden aan de Boslaan/Sperwerlaan en meteen liep het aantal bezoekers (drastisch) terug en niet alleen bij mij.

Natuurlijk hoort onderhoud er bij en wie mooi wil zijn moet pijn lijden en het gerotzooi op de Kwinkelier helpt natuurlijk ook niet. De ene pop-up winkel na de andere verschijnt. Sommige locaties worden voor een lage prijs verhuurd, waardoor ondernemers daar makkelijk een winkel kunnen starten. Tegelijkertijd zijn er ook ondernemers die een reguliere huurovereenkomst hebben en daarbij een serieuze huur betalen. Dat verschil voelt niet altijd even eerlijk. Het roept bij mij de vraag op wat de visie is en de missie ontgaat mij. Want als je je alleen maar wilt richten op grote winkelketens, waarom bouw je dan ook kleine units?

Met alleen maar winst, vrienden en plezier kom je er niet, als je in de openbare ruimte opereert zoals de eigenaar van de Kwinkelier, dan heb je ook een maatschappelijk verantwoordelijkheid. Dan dien je bij te dragen aan een sterke identiteit en sociale cohesie te bevorderen.

Moedig voorwaarts! Zeggen we dan met een glimlach.

Ike Bekking