Gulzig blaasjeskruid

Onschuldig steken de gele bloempjes van het blaasjeskruid uit boven het wateroppervlak. Tussen de lippen door lokken zij insecten over het zoete honingspoor naar binnen voor de bestuiving. Bepoederd met stuifmeel vliegen die vervolgens van de ene naar de andere bloem ter instandhouding van de soort.

Onder de waterspiegel gaat het er heel anders aan toe. Het blaasjeskruid leeft in helder water. In dit gebied is dat kwelwater, afkomstig van de Utrechtse heuvelrug, al tientallen jaren onderweg en eindeloos gezuiverd in de zandbodem. De mineralen uit dit water, ijzer en kalk, gaan een verbinding aan met fosfaat in de sloot dat daardoor als groeistof onbereikbaar wordt voor de meeste planten. Door vlees te eten weet het blaasjeskruid in deze omgeving te overleven. Maar hoe doet ‘ie dat?

De zwevende stengels van de plant zijn voorzien van blaasjes, zoiets als maagjes met verteringssappen. Hierin schuilt een soort klapval met hefboommechanisme om waterdiertjes te vangen. Bij aanraking gaat de valdeur naar binnen open en wordt de ongelukkige met de waterstroom naar binnen gezogen. Hem wacht daar een wisse dood. In korte tijd wordt ‘ie verteerd en z’n bestanddelen opgenomen door de plant om tekorten aan stikstof en fosfaat te compenseren.

Zodoende kan het blaasjeskruid in donkere, zure veenplassen overleven.

(Karien Scholten)

In haiku:
Gulzig blaasjeskruid
Zo gevaarlijk onschuldig
Kan niet zonder vlees