Simpelweg gelukkig

Vroeg uit de veren, koffie in de thermoskan, ontbijt in de rugzak, wandelschoenen aan… Het is nog koud als we de deur uit gaan. Nevels over de velden illustreren dat de dag en het voorjaar nog vroeg zijn.

Onderweg worden we gedragen door vogelzang. Vanuit elke boom lijkt een tjiftjaf zijn vrouwtje bij naam te roepen: “Tjiftjaf...” Merels, roodborstjes, vinken... alle bejubelen de mooie dag. De bomen van het bos zeven het zonlicht tot op de bodem.

Stalen hekken benadrukken dat we hier te gast zijn. Aan de andere kant lopen schapen. Nog weggedoken in witte wol zien zij ons passeren. Zij beleven eveneens de vrijheid van de polder. Ze herkennen de eerste zwaluwen, na een lange reis weer thuis boven het boerenland. Vrij vliegen ze over, de snavels open voor vliegend voedsel. Samen met de snor, de rietzanger en af en toe de roerdomp zijn zij de vogels van het vrije veld.

Eindeloze lijnen in de lucht vervagen wittig in een blauwe hemel. Uitlaatgassen van het vliegverkeer vermengen zich daar met het puur-blauw van het firmament. In wit en geel lachen madeliefjes en paardenbloemen ons toe. Eveneens bloeien pinksterbloemen, in overdadig paars, velden vol. De eenvoud van het algemene is wat ons zo simpelweg gelukkig maakt. (Karien Scholten) 

In haiku:
Vroeg uit de veren
Simpelweg gelukkig zijn
In verbondenheid