Toverbal

Het is nog vroeg, maar buiten roept het ochtendlicht, de vroege zon op m’n gezicht. Een blauwe reiger springt verstoord op uit het hoge gras, vliegt hartgrondig mopperend weg. Een ouderpaar futen duikt op uit de waterplas, de snavels vol met vis, begeleidt drie jongen tot volwassenheid. Begerig piepen de kleintjes. Geluiden uit de verte golven over het vlakke land, van oost naar west. Op het houten bankje verstilt de onrust in mijn hoofd. Plotseling, vlakbij in het riet hoor ik een plons. Als ik me omdraai sta ik oog in oog met een ree. De betovering, de schrik, de sprong, lichtvoetig neemt ze de benen. In een paar sprongen een eind weg. Aan de overkant van de plas verdwijnt ze in het ochtendlicht.

Paardenbloemen, massaal in het voorjaar, bloeien tot in de nazomer. Stralend geel als bloem, betoverend als zaadbal. Doorzichtig, in het natte gras langs mijn pad, wachten de bollen tot de wind de zaden als sterretjes opneemt en verspreidt. Het zaad deels vervlogen verstoort de perfecte cirkelvorm van de bloem. In dat incomplete, onvolmaakte ontdek ik de betovering van de vroege zon. Als een machtige vriend die de harmonie herstelt.

Bellen blaast het kleine meisje. Spiegelt de wereld om haar heen in de prachtigste kleuren. Zacht zingt zij haar lied: “De wereld is een toverbal, Geen mens weet hoe het worden zal, Maar één ding dat weet iedereen, Je kunt het niet alleen. Dus zullen wij er samen, Iets van moeten maken...” Haar ogen glinsteren. Verwachtingen in haar hoofd zijn anders dan die van mij. Zal haar generatie harmonie in de wereld kunnen brengen?

(Karien Scholten)

In haiku:
Natuur beleving
Spelen met het ochtendlicht
Als een toverbal