Uitgekleed

Het is een mooie ochtend, vol belofte. Een lentedag in zomertijd. In de verte geluiden van bedrijvigheid. Dichtbij de schoonheid van verwachting. Gracieus spiegelen twee grote witte vogels zich in het wateroppervlak. In innige trouw laten zij zich voortdrijven door de wind. De lange halzen duiken koppie onder om voedsel van de bodem af te grazen. Tussendoor houden ze de omgeving nauwlettend in de gaten. Twee paar waakzame ogen boven de oranje snavel en de strenge zwarte snor kijken me onderzoekend aan. Wanneer zij in mij geen vijand zien foerageren ze rustig door, twee aan twee, ingetogen. Zwanen in voorbereiding op de nieuwe lente.

Pluizelig garneert zaad van de lisdodde de waterkant. In het gras liggen een hoop veren. Wit en donzig, genoeg voor een warm nest. Een deken met iets dergelijks houdt ons thuis aangenaam warm in de nacht. Maar deze hoop veren plakt wanordelijk in ochtenddauw aan het gras. Het doet vermoeden dat de drager van dit verenkleed het er minder gelukkig van af heeft gebracht. Het lijkt erop dat de zwaan, verrast in zijn slaap, werd gegrepen door een dief in de nacht. Om na een kort gevecht, uitgekleed, te dienen als hoofdgerecht van de maaltijd van een winnaar.

Wat verderop zwemt een zwaan alleen. Zodra hij mij ziet naderen maakt hij dat hij wegkomt. Zwaar zwaaien de krachtige vleugels om het zwanenlichaam boven het water uit te tillen. Sierlijk wit verdwijnt de eenzame vogel in de blauwe lucht.

(Karien Scholten)

In haiku:
Langs de waterkant
Heeft er een zwaan uitgekleed
Niet om te zwemmen