Licht als een veertje

Van verre vliegen ze onze kant weer op. Met frisse moed bereiden de trekvogels zich bij aankomst vrijwel onmiddellijk voor op de voortplanting. Vrolijk draaien kieviten om elkaar heen door de lucht. Keren zwart en wit flitsend de begeerde partner de liefde toe. Met volle roep... kiewiet... vertolken zij hun lust in de lente. Ook de vogels die hier de winter doorbrachten maken een nieuwe start. Het oude nest wordt opgeschud, opnieuw gestut en de nestkom voorzien van warme wanden. Bouwmateriaal voor dit laatste wordt veelal weggeplukt uit eigen borst. Soms vliegen, net als in het sprookje van de gebroeders Grimm over vrouw Holle, de donsveertjes in het rond en zo daalt vederlicht de lente in.

Onderdelen van de veer, de vlag en baard, haken ingenieus in elkaar tot een aaneengesloten laag. Stevig verankerd in de vogelhuid vormt dit de ideale lichaamsbedekking in de buitenlucht, warm isolerend en waterdicht. Maar alleen als er flink gepoetst wordt. Want met de snavel masseren vogels was uit de vetklier boven de staart in hun verenkleed. Losse veertjes belanden ergens op de grond of in het water. Ze geven inzicht in het doen en laten van de vogels en vormen een onverwacht mooi onderwerp voor een foto. Van dichtbij verrassend decoratief.

Ondanks ijskoude nachten liggen her en der ook al gebroken eierschalen in het gras. Jong leven in de kiem gesmoord, geofferd om het leven van een ander dier te onderbouwen. (Karien Scholten)

In haiku:

Licht als een veertje
Daalt een nieuwe lente in
Op eigen vleugels