Liefde tussen de takken

Vroeg in de ochtend, ook de zon is nog niet op, word ik gewekt door de warme zang van een merel. Zijn lied glipt naar binnen door het slaapkamerraam. Zijn zwarte verenkleed mooi opgepoetst, vult hij de kale kroon van de perenboom. Met zijn gele snavel wijd open vertolkt hij de liefde voor de lente, de lust om te leven. Met hem zingen even later de mezen, roffelen de spechten en ergens ver weg kraait een haan.

Zolang de bomen nog geen blad dragen kijk je er dwars doorheen. Vogelnesten van voorgaande jaren zijn nu duidelijk zichtbaar. In het elzenbos groeit de liefde in stuifmeel aan de katjes en met boomklevers langs de bast. Die twee overleggen samen, “wiep wiep...”, metselen aan hun relatie in een oud spechtennest, werken aan eieren in april.

Het overschot van een liefdesfeest haakt tussen de takken. Drie rode ballonnen, in de vorm van een hart, wiegen mee met de wind. De zilveren linten verstrikken enkele, nog jonge loten van de boom. Met de hakken over de sloot hark ik de takken omlaag en wikkel zorgvuldig de lijnen los. Zo ontstaat er weer ruimte voor liefde tussen de takken, voor de warm kloppende harten van vroege vogels, voor kussende mussen...

Verguld ligt de polder voor me als de zon opkomt boven de wolken. Strekt zich uit tot aan de verre horizon. Maakt ruimte voor lange wandelingen door de lente. (Karien Scholten)

In haiku:

Hoog in de kronen
Waar de elzen omhelzen
Kussen de mussen