IJsbloemen

Als bij toverslag was daar de winter, ijzig koud met bloemen op de ruiten. Een plotselinge vrieskou die de buitenwereld deed verstijven tot krakend wit. De nachtelijke nevel liet fijne kristallen achter op bomen en planten. Lege zaadlijsten lieten zich voor even weer verkleden tot bloemen, ijsbloemen van krokante kant. Beeldschoon fonkelen zij, beschenen door de opkomende zon, in een regenboog aan kleuren.

Mijn blik dwaalt over de witte landerijen. Kraakheldere ijskristallen omlijsten het vergezicht op de polder. Naast het pad herinneren bevroren voetstappen aan de regenbuien van kort geleden. De watermoleculen van de plassen in het pad zijn aaneengeregen tot geometrische figuren. Gerangschikt in vierkanten, veelhoeken, parallellogrammen, ruiten of in cirkels houden zij elkaar in de kou stevig vast. 

Vroege vogels in de verte overleggen het programma voor vandaag. Ineens, massaal opgestegen, slaan ze hun vleugels uit naar het licht, richting de roze horizon. Alle verlangend naar wat daar in de verte op hen wacht. In een wolk van geluid doen zij de hemel trillen.

Een haast vergeten winterwereld totdat de warmte er grip op krijgt als zonlicht de kou ontdooit. Waar meerkoeten elkaar achterna zitten bezwijkt het ijs, breek de waterplas open. Als bij toverslag. 

(Karien Scholten)

In haiku:

De natte natuur
Vastgelegd in kristallen
Als bij toverslag