Ora pro nobis

In Mexico wordt in de kersttijd een feest gevierd dat wij in Nederland niet kennen; de Posada. Ter herinnering aan de zoektocht van Jozef en Maria in Bethlehem naar een dak boven hun hoofd. 

We worden uitgenodigd door een in de tortilla’s rijk geworden familie. Zeer nieuw, modern huis in een villawijk, die zeer ruim is opgezet en zeer goed bewaakt wordt, midden in de city nota bene. Sierkasten die nog leeg zijn, een open haard die nog nooit gestookt werd, een huisbar met twee bierviltjes uit Beieren. Opmerkelijk is ook de voorliefde voor Griekse amforen. In het souterrain een biljartkamer met een Amerikaans biljart. De Tonio’s, zo wordt de familie genoemd, hebben in ieder geval wel een dak boven hun hoofd.

Het is koud, rond de nul graden, en centrale verwarming kennen ze in Mexico niet. Dus we zijn blij wanneer de posada echt gaat beginnen. Iedereen krijgt een kaarsje, en met een aangestoken kaarsje lopen we in processie door de buurt. Ora pro nobis bid voor ons …, een monotoon gezang. En, heel merkwaardig, niemand in de villa’s die we passeren, kijkt. Na een paar minuten keren we om. Weer aangekomen bij het huis blijken de deuren dicht. En dan volgt een beurtzang. De groep buiten vraagt om toegelaten te worden, en van binnen wordt geantwoord. Zo gaat het minutenlang door, tot uiteindelijk de deuren open gaan. Jozef en Maria te Betlehem, maar met een andere afloop.

Maar het hoogtepunt, in ieder geval voor de kinderen, bestaat uit het stukslaan van een bontgekleurd fantasiebeest met zeven stekels (de zeven hoofdzonden) gevuld met snoep (het zoet des levens). Om beurten mogen de kinderen slaan, zo lang als de omstanders een liedje zingen: Dale, dale, dale …, wat zoveel betekent als ‘zet hem op!’. Aan het touw waaraan het bevestigd is, wordt wel getrokken, zodat de kinderen soms misslaan en rondtollen. Uiteindelijk begeeft de piñata het, het snoep rolt over de grond en aangemoedigd door de ouders probeert elk kind een zo groot mogelijk deel buit te maken. Het is een agressief spelletje, je herkent het karakter van de kinderen uit de manier waarop ze er op los meppen, en van de ouders aan de manier waarop ze hun kinderen aanmoedigen. De religieuze oorsprong valt voor mij als buitenstaander ver te zoeken.

Hiermee is het officiële deel van de avond voorbij en kunnen wij ons met een Coronaatje terugtrekken in de biljartkamer voor een partijtje snooker. Ora pro nobis.         (Bernard Schut)