Dat wil ik ‘effe’ kwijt…

Het valt me op dat in de reacties op de motie over het gemeente-breed herdenken van de afschaffing van de slavernij erg defensief en haast kil-juridisch wordt gereageerd. Er worden woorden gebruikt als ‘het aanpraten van een collectief schuldgevoel’, er wordt gesteld ‘dat het merendeel van de bevolking niets met slavenhandel te maken had’ en dat bovendien ‘niemand van toen meer in leven is’.

Zelfs al zou het zo zijn dat de culturele en economische elite van toen de enige groep was die hier in ruime mate van profiteerde, dan nog was het de Nederlandse samenleving die dit deed, ons land en onze regering die dit mogelijk maakten. Kortom, wij hebben ons schuldig gemaakt aan barbaarse mishandeling van medemensen. En met gevolgen ‘tot in het derde en vierde geslacht’, om het maar even Bijbels te zeggen. 

Ten eerste is de huidige welvaart van ons land (en van onze gemeente) voor een groot deel gebouwd op de schandelijk verworven gelden uit overzeese ‘wingewesten’ en ten tweede liggen de verhalen van de nakomelingen van slaaf-gemaakten over de doorwerking van dit verleden voor het oprapen, niet alleen in institutionele zin (denk aan de toeslagenaffaire), maar ook in de meer subtiele en moeilijker aanwijsbare ervaringen in het dagelijks leven.

Ik wil dus graag pleiten voor een ruimhártige erkenning van de misdaden van onze voorouders jegens hen die de verwoestende gevolgen van racisme en slavernij tot op de dag van vandaag met zich meedragen, ook in De Bilt. Misschien dat iedereen in de eigen omgeving eens het gesprek aan kan gaan met mensen van kleur, om met een open houding en met open vragen te ontdekken hoeveel pijn en verdriet er mogelijk verborgen ligt onder het tapijt van een door onszelf weggemoffeld (of juist opgehemeld) verleden?

Johan Ploegman

Bilthoven