Laag bij de grond

Laag bij de grond duiken ineens de wonderlijke bloemen van het groot hoefblad weer op. Kleine bloempjes, dicht opeen, samen als roze knotsen gegroepeerd in het prille groen. De planten lagen ondergronds veilig verborgen in de slootkant, toen wij daar vlakbij afgelopen winter onze schaatsen onderbonden om de bevroren plas over te steken. De vochtige, vruchtbare aarde, nog erg kaal zo vlak voor de lente, biedt de planten energie om te bloeien voordat de bladeren tevoorschijn komen. Een gulle nectarbron voor insecten van het vroege voorjaar.

Tegelijkertijd ontluiken daar hondsdraf, brandnetel en kleefkruid. Deze (on)kruiden verzekeren zich aldus van een plekje in het grote bladerbos. De enorme bladeren, als parasols, zorgen ook in warme zomers voor schaduw en een optimaal vochtig klimaat voor de wortelstokken en het bodemleven. Onder dit bladerdak scharrelen merels en lijsters graag naar voedzame wormen en slakken. Een oase bij droge dagen. Plakkerig zal het kleefkruid zich omhoog werken langs de lange bladstengels om vervolgens boven de reusachtige bladeren in het licht tot bloei te komen.

Groot hoefblad, een indrukwekkend gewas met wortelstokken. In de siertuin heeft de plant bewezen hiermee een lastig te verwijderen onkruid te zijn. Het bezorgde ‘m de naam Allemansverdriet.

(Karien Scholten)

In haiku:

Laag bij de grond bloeit

Groot hoefblad nog zonder blad

Zoet voor insecten