Dansend door het leven

Ballroom dancing (van het Italiaanse ‘ballare’: dansen) heeft een lange geschiedenis, die in de late Renaissance begon met onder andere de ernstige Pavane en de in heel Europa zeer populaire, levendige Gaillarde.

In de Barok werd het Menuet ingevoerd aan het hof van de Zonnekoning, Lodewijk XIV, en werd zeer geliefd. De dans van de balzaal verplaatste zich deels naar het theater en werd de voorloper van het ballet, vereeuwigd in de muziek van de Italiaan Lully en zelfs in de wereldlijke werken van Bach.

Rond 1800 werd de Wals populair, hoewel ze aanvankelijk als ongepast werd gezien vanwege de schijnbaar intieme, liefdevolle houding van de dansers. Later werden Polka en Mazurka toegevoegd aan de ‘ballroom’ en in de 20^e eeuw werd alles anders: de dansparen werden onafhankelijker, de muziek veranderde onder invloed van bijvoorbeeld de jazz, en het publiek werd breder door de opkomst van dansscholen en wedstrijden. Nieuwe dansen ontstonden, zoals de Quickstep, de Engelse wals en de Foxtrot.

Deze vormen, maar ook Latijns-Amerikaanse zoals de Tango, de Salsa en de Mambo, werden afgelopen zaterdag naar hartenlust gedanst in het H.F. Wittecentrum, waar ‘De Danssalon’ paren en singles ontving voor een dansavond onder gelijkgestemden, die elkaar stilzwijgend begrijpen: klassiek stijldansen is een cultuur die heden ten dage alleen nog ingewijden echt beleven en doorvoelen. Voor hen wordt daar elke vierde zaterdagavond van de maand zo’n prachtige dansavond georganiseerd. (Peter Schlamilch)