Valentijnslunch op het gemeentehuis

Tien jaar geleden, op een doodgewone Valentijnsdag op het gemeentehuis, veranderde mijn leven voorgoed. Ik, de immer glimlachende receptioniste, was gewend aan de gebruikelijke gang van zaken. Maar die dag bracht mijn man, mijn Valentijn, een onverwachte draai in ons verhaal.

Hij, een stille collega, besloot de stoute schoenen aan te trekken. Op mijn bureau vond ik geen stapel papierwerk, maar een prachtige kaart met de tekst ‘Lunch? Je wordt om 12.30 uur opgehaald’. Om 12.30 uur verscheen de bode aan de receptie en vroeg me mee te gaan. Op een rustig plekje wachtte hij me op met een picknickmand vol lekkernijen.

Daar, tussen de saaie gemeentemuren, ontstond iets bijzonders. Hij sprak geen grootschalige liefdesverklaringen uit, maar legde daar de basis voor ons samenzijn. Tien jaar later zijn we nog steeds samen. Op elke Valentijnsdag denk ik terug aan die bescheiden lunch die alles veranderde. Mijn gewone gemeentehuis werd plotseling een plek vol liefdevolle herinneringen, en hij, mijn Valentijn, blijft de man die het alledaagse tot iets bijzonders weet te maken. (Valerie)