Vrienden van vroeger

Vroeger... vredig leunt het dorp van mijn jeugd tegen heuvels van herinnering. Buiten spelen tot het avond wordt, een stoep vol tegels om te hinkelen, rode potscherven om te tekenen. Samen knikkeren, tollen, touwtje springen. Stoepranden, sta-bal, nauwelijks auto’s in de straat.

Mijn vader mocht graag fotograferen. Een deel van zijn rake afdrukken bieden een inkijkje in mijn kindertijd. De glanzende foto’s illustreren hoe ik ben opgegroeid, warm gekoesterd in de wereld van mijn ouders. Het wereldbeeld waar ik met het volwassen worden resoluut uit stapte, maar soms met weemoed nog aan terugdenk. In een ver verleden huppel ik aan de hand van mijn vriendinnen in een kring of over de weg naar school. Het onlangs overlijden van m’n vroegere buurvrouw bracht die herinneringen weer tot leven. Vroege vriendschappen, vanzelfsprekend, vol vertrouwen, onbezorgd.

Vrienden... in de loop der jaren kwamen er meer. Vrienden van school, studie of sport. Vriendschappen, ontstaan uit ontmoetingen, van oppervlakkige contacten tot echte vrienden en vriendinnen om meer mee te delen dan enkel koffiepraatjes. Mensen om op te bouwen, op terug te vallen als dat nodig zou zijn, onvoorwaardelijk. Door de tijd kan veel veranderen, maar het contact is altijd moeiteloos weer op te pakken. De gezamenlijke herinneringen vervlochten tot een ijzersterke band. Het feest van vriendschap.

(Karien Scholten)

In haiku:

Vrienden van vroeger

Diep in m’n hart geborgen

Vrienden voor altijd