Burgemeester feliciteert vitale honderdjarige

door Guus Geebel

Donderdag 30 november kwam burgemeester Marcel Fränzel in woon- en zorgcentrum De Koperwiek mevrouw Fisscher-van Duijn feliciteren met haar honderdste verjaardag. Ze is een gemakkelijke praatster die veel van de gebeurtenissen uit haar leven zich nog feilloos kan herinneren.

Jo van Duijn werd in 1924 in Rotterdam geboren. Net voor de oorlog, in maart 1940, verhuisde het gezin naar Hengelo. Jo had een vier jaar jongere zus en haar vader werkte bij de LOI (Leidse Onderwijsinstellingen), die in Hengelo een school had opgericht waarvan hij directeur werd. ‘In mei begon de oorlog en mijn vader had voor leerlingen die bij hem studeerden geregeld dat ze papieren konden krijgen om niet in Duitsland te hoeven werken. Op die manier hoefden er een heleboel niet naar Duitsland. 

Hengelo
Jo van Duijn had in Rotterdam de mulo gedaan, maar in Hengelo is ze niet meer naar school gegaan, ook al omdat kort daarna de oorlog uitbrak. Ze volgde wel Engelse lessen en Nederlandse handelscorrespondentie. Daarmee is ze gaan werken op de reclameafdeling van de Heemaf (Hengelosche Electrische en Mechanische Apparaten Fabriek). ‘Maar hoe langer de oorlog duurde hoe minder reclame er was dus was er steeds minder te doen. Toen kwam ik op de hollerith-afdeling terecht. Daar werden ponskaarten verwerkt en dat vond ik helemaal niets.’ Jo solliciteerde bij het Rijkslandbouwconsulentschap en werd aangenomen. Zolang ze in Hengelo woonde werkte ze daar.

Bilthoven
Van Hengelo verhuisde het gezin naar een dubbel woonhuis in de Cornelis Mertenssstraat in Utrecht. Haar vader overleed in 1947. ‘Toen we op 11 mei 1950 trouwden kregen wij de bovenetage waar we dertien jaar woonden.’ Haar man werkte bij weegapparatenfabriek Olland in De Bilt en daarom kwamen ze in 1963 in Bilthoven wonen. Eerst 15 jaar in een flat aan de Saturnuslaan. Daarna woonden ze 34 jaar aan de Berlagelaan in de Leijen. ‘Mijn man was slechtziend en kon steeds slechter zien. We hebben ons toen opgegeven voor De Koperwiek en twaalf jaar geleden kwamen we hier.’ Haar man is twee jaar geleden op 97-jarige leeftijd overleden. Ze waren 72 jaar getrouwd, kregen twee zonen, hebben drie kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. 

Meisje
Op de vraag hoe het voelt om honderd te zijn zegt Jo: ‘Ik heb steeds gedacht dat ik het niet zou halen, maar ik heb het gehaald.’ Als advies om honderd te worden noemt zij gewoon rustig leven en alles een beetje met een zonnetje zien. Verder tactvol met de mensen omgaan want dan mogen ze je ook een beetje.’ Een hoogtepunt in haar leven noemt zij de geboorte van haar enige kleindochter. ‘Daar heb ik heel goed contact mee. Ik had zelf ook wel graag een dochter gehad. Dieptepunten waren er ook, maar die ben ik grotendeels vergeten. Dat mijn man slecht kon zien was natuurlijk wel een dieptepunt, maar ook de oorlogstijd met van alles op de bon. Als het sinterklaas was moesten we bonnen sparen om een onsje borstplaatjes te kunnen kopen.’

Geheugen
Jo Fisscher leest heel veel en met haar iPad onderhoudt ze contact met de familie en dan kunnen ze elkaar ook zien. Een schoondochter vertelt dat ze hele goede contacten met de vrijwilligers die bij haar langskomen heeft. Die blijven graag wat langer bij haar voor een praatje. ‘Er is er een die wat stilletjes is, maar daar maak ik dan zelf wel een praatje mee.’ De schoondochter zegt verder: ‘Mijn schoonmoeder weet alles. Als ze iemand spreekt die vertelt waar hij woont en hoe oud hij is, dan weet ze dat volgende week zo te reproduceren, zonder problemen, terwijl wij dan zeggen wie was dat ook alweer. Zelf heeft Jo nooit eerder een honderdjarige meegemaakt. Over haar man vertelt ze dat hij altijd heel veel en bij verschillende koren heeft gezongen, onder meer bij Zang Veredelt. ‘Bij een uitvoering droeg hij eens een mooi wit jasje en een vlinderstrikje. Toen er een herfstmodeshow in De Koperwiek was deed hij in die outfit mee. Hij is er ook mee begraven.’

Intelligent
Een schoondochter noemt haar schoonmoeder niet alleen een intelligente vrouw, maar ook een laatbloeier. ‘Ver in haar vijftigste haalde ze haar zwemdiploma en deed ze de moedermavo. Ik heb het altijd jammer gevonden dan ze niet later geboren is. In die tijd ging je als vrouw niet hogerop. Ze had wetenschapper kunnen worden. Ze is in alles geïnteresseerd en kan heel goed onthouden. Zelf mocht ma al wel naar de mulo maar ze ging daarna werken. Als ze verder had gestudeerd, was ze ik weet niet wat geworden.’ Voordat ze trouwde werkte Jo bij Werkspoor in Utrecht en toen ze getrouwd was kwam haar chef vragen of ze alsjeblieft terug wilde komen. ‘Maar mijn man zei nee, ik kan het zelf wel verdienen.’

Felicitaties
De hele dag kwamen er mensen om haar te feliciteren, personeel, schoonmakers, vrijwilligers en wat vriendinnen. Natuurlijk waren haar zoons en schoondochters er en later in de middag kwamen ook de kleinkinderen en achterkleinkinderen. Daarvoor was de personeelsruimte ingehuurd. ‘Later gingen die eten bij PK en kon ik uitrusten.’ Jo Fisscher kreeg felicitaties van het Koninklijk Huis, de commissaris van de Koning en bloemen van de gemeente.

De 100-jarige met zonen en schoondochters en de burgemeester.