Asielbeleid kabinet maakt inburgeren onmogelijk

door Henk van de Bunt

De plannen van het kabinet Schoof maken het ‘bijkans onmogelijk voor nieuwkomers hun plek te vinden in de samenleving en een bijdrage te leveren’, schrijven vijf burgemeesters en achtentachtig wethouders in een opiniestuk in Vrij Nederland. Daaronder ook Krischan Hagedoorn, Anne Marie ’t Hart en Dolf Smolenaers. Zij maken zich ernstige zorgen over de gevolgen van het beleid, dat zij onaanvaardbaar noemen.

De burgemeesters en wethouders uiten zich in het opiniestuk uiterst fel over het veelbesproken asielpakket van het kabinet. Dat wil af van verblijfsvergunningen voor onbepaalde tijd, de duur van tijdelijke vergunningen verkorten en delen van Syrië veilig verklaren. ‘De mogelijkheden voor nieuwkomers om bij te dragen, worden ondermijnd en de uitzetting van onze dorps- en stadsgenoten dreigt. Voor ons is dit onaanvaardbaar’, schrijven zij.

Inburgeren
‘Wanneer gemeenten moeten meewerken aan het uitzetten van mensen, die we net hebben geholpen bij het inburgeren of het verkrijgen van een huis, een baan of een opleiding, wordt onze beroepseer op de proef gesteld’, schrijven de lokale bestuurders. Zij benadrukken dat gemeentebesturen verantwoordelijk zijn voor het welzijn van iedereen, inclusief mensen met een verblijfsstatus (statushouders). De bestuurders willen dat het kabinet afziet van ‘stoere, ongrondwettelijke en onhaalbare plannen’. In plaats daarvan zouden gemeenten en provincies meer geld moeten krijgen om ‘huisvesting, inburgering, onderwijs en zorg voor nieuwkomers goed te regelen’. Daarvoor is het volgens de wethouders nodig de ‘forse bezuinigingen op het gemeentefonds’ terug te draaien’.

Gemeentebestuur
‘Statushouders zijn inwoners van onze gemeenten. Het zijn mensen die naar Nederland gevlucht zijn uit angst voor oorlog, geweld of onderdrukking. Zij hebben een verblijfsvergunning gekregen, omdat die angst gegrond is verklaard na een strenge toets door de IND. Ze gaan naar school, hebben hier een baan en bouwen voorzichtig hun leven weer op. Het zijn mensen, net als iedereen, wier welzijn onder de verantwoordelijkheid van het gemeentebestuur valt. Het zijn mensen waar wij zorg voor moeten dragen. Het zijn mensen waar wij een eed of gelofte voor hebben afgelegd aan de Grondwet. Het zijn mensen aan wie wij dit beleid moeten proberen uit te leggen.’

Onuitvoerbaar
‘In het regeerprogramma staat: ‘Het kabinet staat voor een open en vrije samenleving en pleegt extra inzet op integratie, waaronder op inburgering’. Het zijn holle woorden, als blijkt dat de toekomst van onze nieuwe inwoners wordt opgeofferd voor politiek handjeklap. Zo’n vaart zal het niet lopen en die plannen stranden toch wel bij de rechter’, horen we dan. Maar nog los van de totale onuitvoerbaarheid van deze plannen vanwege de aangekondigde bezuinigingen gaat dit voorbij aan een zeer wezenlijk punt: we hebben de grondwettelijke plicht te voorzien in de bestaanszekerheid, zorg en goede huisvesting van de mensen in onze gemeenten, steden en dorpen. Daarbij maakt het niet uit of je hier al generaties woont of net bent gevlucht uit de meest gevaarlijke oorlogsgebieden ter wereld. Het is onvoorstelbaar dat de Rijksoverheid het naleven van de grondwet ondermijnt met haar plannen. De voorgestelde maatregelen van het kabinet hebben bovendien helemaal geen oog voor onze inwoners. De enige denkbare reden om dit beleid uit te voeren, is om het zo onaantrekkelijk mogelijk te maken voor vluchtelingen om hierheen te komen. Maar onderzoek wijst keer op keer uit dat de strengheid van asielbeleid geen invloed heeft op de vermeende ‘aanzuigende’ werking ervan. De aangekondigde maatregelen maken het onmogelijk om de Wet inburgering goed uit te voeren. Deze wet heeft het doel nieuwkomers zo snel mogelijk mee te laten doen en aan het werk te laten gaan.

Wij kijken onze inwoners direct in de ogen. Wij hebben er grote moeite mee om mee te werken aan het te gronde richten van mensen. In het verleden is dit op vergelijkbare wijze gebeurd met de slachtoffers van het Toeslagenschandaal. In plaats van wensdenken, een niet bestaande asielcrisis te forceren en het offeren van onze inwoners op politieke altaren, kan dit kabinet ook kiezen voor echte oplossingen’.

(Bron o.a. RTV Utrecht en Vrij Nederland)