Annemarie (45) heeft long-covid: ‘Gelukkig kan ik weer een paar hoofdstukken lezen’

LEUSDEN Uit onderzoek blijkt dat 1 op de 8 mensen die besmet zijn geraakt met covid langdurige klachten ontwikkelen. Annemarie Houkes (45) heeft long-covid. De Leusdense raakte in maart 2022 met het covid-virus besmet en ondervindt daar nog dagelijkse de klachten van. Openhartig vertelt ze haar verhaal.

door Marcel Koch

Nieuws gaat verder dan de gemeentegrens. Daarom brengen wij ook bijzondere verhalen van buiten jouw gemeente. Artikelen die je motiveren, inspireren en je aan het denken zetten. Kortom: verhalen die de moeite waard zijn om te lezen.

Voordat Annemarie corona kreeg was ze op vele fronten actief. Ze had haar vrijwilligerswerk, deed aan zingen en had een baan waar ze veel plezier aan beleefde. Ze was outgoing, typeert de Leusdense zichzelf. ,,En wat ik zoal deed vond ik allemaal hartstikke belangrijk.’’ Maar was dat allemaal wel zó belangrijk? Die vraag popte op toen ze ziek werd, ziek bleef en al haar activiteiten en hobby’s van de ene op andere dag stil kwamen te liggen. Annemarie: ,,Al die bezigheden gaven me levensplezier, waren de kersen op de taart. Maar wie was ik nu eigenlijk?’’

LIEF

Op de salontafel, thuis in Leusden-Zuid, staat in een glazen vaas een fleurig boeket bloemen, afkomstig van haar Utrechtse werkgever. Hoewel Annemarie inmiddels al achttien maanden niet op de werkvloer is verschenen, zijn ze haar op de Universiteit Utrecht, waar ze als directeur bedrijfsvoering departement maatschappijwetenschappen op de loonlijst staat, nog niet vergeten. ,,Lief hè’’, merkt ze monter op terwijl ze haar stoel aanschuift en zojuist twee mokken verse verveine thee op tafel heeft gezet. Met een aantal collega’s, vertelt ze, heeft ze nog regelmatig contact. Annemarie: ,,Dat doet me zó goed.’’

Toch moet ze er serieus rekening mee houden dat ze vanwege haar aanhoudende long-covidklachten (vermoeidheid, zenuwpijn in nek, hoofdpijn, overprikkeld, snel stress voelen) mogelijk niet zal terugkeren naar haar geliefde Utrechtse werkplek. Over een eventuele afkeuringsprocedure, vertelt de Leusdense, heeft ze reeds met de bedrijfsarts, waar ze zich altijd door gehoord heeft gevoeld en fijn in contact staat, gesproken. Annemarie: ,,Toen het voor eerst te berde werd gebracht moest ik erg huilen. Ik houd van mijn baan, ik voel mij er op mijn plek.’’

Annemarie Houkes: ,,Mijn leven viel in wezen plotsklaps stil terwijl je zo graag actief aan demaatschappij wilt deelnemen.” Foto: Marcel Koch.

GEDULD HEBBEN

Maar misschien, denkt ze nu hardop, geeft afkeuring, hoe moeilijk te verteren ook, haar innerlijke rust. Annemarie: ,,Waardoor ik zonder enige druk van buitenaf of van mijzelf verder aan mijn herstel kan werken.’’ Ze neemt een slok thee en zegt dan:,,Laatst vroeg mijn 13-jarige zoon me: ‘mam, wanneer word je nou beter?’ Ik antwoordde: ‘ik weet het niet, lieverd.’ Het is de realiteit, ik weet het eenvoudigweg niet. Ik zal nóg meer geduld moeten hebben, hoewel geduld nooit mijn sterkste eigenschap is geweest.’’Dan, strijdvaardig: ,,Ik kan en wil me niet voorstellen dat dit ziektebeeld zo blijft.’’

Of er wel een vleugje verbetering voelbaar is? ,,Het lijntje gaat tergend langzaam omhoog’’, verwoordt ze voorzichtig. ,,Beetje bij beetje kan ik ietsje meer. Goede- en slechte dagen wisselen elkaar af. Als ik een goede dag heb, is het gevaar dat ik prompt teveel doe. Tja, dan ga ik op de adrenaline door.’’ Ze draait haar bovenlichaam een kwartslag naar de tuin en wijst op een onderstebovenstaande fiets waar een lekke binnenband kronkelig over een wiel hangt. Ze lacht en verklaart: ,,Ik ben eraan begonnen, maar niet afgemaakt. Ik had er uiteindelijk de fut niet meer voor.’’

Na elke inspanning moet ze een periode van rust inbouwen. ,,Doe ik dat niet, krijg ik de rekening gepresenteerd.’’ Plots met blije blik: ,,Ik ben nu zover dat ik gelukkig een half uurtje kan autorijden, een korte wandeling in het bos kan maken, wat zo ontzettend heilzaam werkt. En wat ik heel fijn vind: ik kan weer een paar hoofdstukken achter elkaar lezen in een boek.’’ Al die muizenstapjes vooruit omarmt ze. Annemarie: ,,Ze geven me houvast en hoop op herstel.’’ Nogmaals: ,,Ik moet geduld hebben.’’

Annemarie Houkes heeft long-covid. Foto: Marcel Koch.

WORSTELING

In maart 2022 sloop het coronavirus in haar lichaam. Ze had de lichtere variant, de omikronvariant. Heel erg ziek werd ze niet. ,,Maar ik voelde me niet fit’’, blikt Annemarie terug op die beginfase. ,,Ik ging ervan uit dat ik snel weer zou opknappen.’’ Niet dus. Naarmate de tijd verstreek verergerden de klachten. Een loopje naar de brievenbus was al teveel gevraagd. Annemarie: ,,Ik kreeg last van extreme vermoeidheid, zeurende pijn in mijn nek, hoofdpijn en bij het minste of geringste ervoer ik stress. Bovendien kon ik mij moeilijk concentreren.’’

De aanhoudende klachten, de dagelijkse worsteling met haar lijf, kleurden haar wereld steeds grauwer. Annemarie: ,,Op een zeker moment heb ik drie dagen achtereen neerslachtig op bed gelegen, ik was ten einde raad. Waarom bleef ik zo ziek? Ik had van-alles-en-nog-wat geprobeerd om van mijn klachten af te komen. Van fysiotherapie tot ergotherapie tot lasertherapie tot het innemen van supplementen en het gebruik van speciale kruiden. Maar niks sorteerde effect, of minimaal.’’

EENZAAM

,,Ik heb me op een zeker moment zeker eenzaam gevoeld, ja, absoluut. Mijn leven viel in wezen plotsklaps stil terwijl je zo graag actief aan de maatschappij wilt deelnemen. Ik wil een deelnemer zijn, die ik altijd was, en niet iemand die langs de kant toekijkt. Het maakte me verdrietig. Op een gegeven moment heeft mijn man een hartenkreet naar vrienden en familie geuit: ‘vergeet Annemarie niet’. Gelukkig werd dat positief opgepakt.’’

Ten slotte geeft ze aan dat ze meer is dan alleen haar lichaam. Annemarie:,,Het heeft me innerlijke rust en ruimte gegeven. Plus de ervaring dat alles met alles is verbonden. Zoals iedere golf onderdeel is van de oceaan, ben je als mens golf en oceaan tegelijk. Die gedachte helpt ook bij de pijn: soms is de pijn teveel voor dit lijf, maar ik kan dan als het ware oefenen om mijn lijf groter te maken om de pijn meer ruimte te geven.Zoals wanneer je limonade te sterk is geworden: giet het over van je glas in een kan, doe er wat meer water bij en het is te drinken.’’ Een uur lang heeft ze gesproken. Straks moet ze weer rust nemen.