Pal onder de motorkap

Al heel wat jaren woont de witte kwikstaart bij Roos op het erf. Het grappige vogeltje lijkt gezelschap te zoeken en is niet bang van de grote machines die er rondrijden. Integendeel. Het rent er voortdurend achter aan, want het is dol op de insecten die door de voertuigen worden opgejaagd. Het bedrijvige vogeltje, opvallend zwart-wit, eet muggen, vliegen, libellen, larven. Voortdurend wipt z’n lange staart op en neer.

Toen de vader van Roos onlangs de motorkap open maakte om de motor te controleren ontdekte hij een vogelnestje. In de veronderstelling dat het een oud nestje was haalde hij het weg. Het zou gevaarlijk kunnen zijn bij de warme motor. Even later zat er een nieuw nestje en weer nam hij ’t weg. Dit herhaalde zich, maar het vogeltje bleef volhouden. ‘Onwijs, zo snel als ze zo’n nestje bouwen. Drie dagen geleden zat er één ei in, de volgende dag twee, daarna drie. Elke dag een ei. Heel apart.’

Hoe zou het vogeltje in de motor kruipen? Roos kijkt door de grill naar binnen. Geen kwikstaart te zien. Wel drie grijze eitjes in een nestje van gras, zorgvuldig gevoerd met witte haren. Gebiologeerd kijken we naar de knusse kraamkamer, lekker warm tussen de versnellingsbak en de ventilator. De chauffeur laat ze nu maar zitten, maar wat zal er gebeuren… ‘Ik heb geen last van ze. Zij hebben meer last van mij.

In haiku:

Drie grijze eitjes
Pal onder de motorkap
Houdt de kwikstaart warm

(Karien Scholten)