Varen door de tijd

Zomaar een prachtige dag in oktober lokte ons met de kano naar de waterkant. Behoedzaam stapten we in, waardoor de boot wat door de waterspiegel zakte. En zo zaten we ineens oog in oog met de watervogels.

Net als de eenden dwaalden wij door een gebied waar eeuwenlang aan is gesleuteld. Metersdikke lagen veen (fossiele plantenresten) verdwenen hiervandaan als turf in de kachel of als fundering voor huizen en wegen. Veenbazen streken de winst op. Waar de bodem daalde, vulden leegtes zich met water. Poelen vloeiden samen tot uitgestrekte plassen, enkel nog toegankelijk met bootjes. Overgebleven akkertjes verzakten tot ‘onland’ en bewoners bleven berooid achter. Langzaam herstelde de natuur en resterende akkertjes werden ontdekt voor recreatie. Nu staan er volop zomerhuisjes en liggen daar kapitale motorboten voor de deur.

Blauw spiegelde de wolkeloze hemel in het water. Wij peddelden door petgaten en langs legakkers. Af en toe raakten we de bodem, schuurden over een verdronken verleden. Waar wij door het water gleden, trommelden zaaddozen van de gele plomp tegen de bodem van de boot. Want waterplanten maken zich op voor de winter en zakken naar de bodem van de plas. Het ritme van zomertijd naar wintertijd. Het zal nog lang duren voordat de dikke veenlaag van voorheen zich heeft hervormd.

In haiku:

Varen door de tijd
Waar land verdronk in armoe
Tot plas van fortuin

Karien Scholten