Op ‘t bankje

Als ik met inmiddels een wat dunnere trui op het bankje ben neergestreken komt er een vrouw met een mooie bos bloemen in haar hand bij me zitten. Ik groet haar en omdat je met zo’n feestelijk uitziend boeket met lintjes aan de verpakking niet naar een uitvaart zal gaan, zeg ik wijzend op de bloemen: ‘U moet vast naar iets feestelijks.’ Ze glimlacht en ik zie haar twijfelen of ze wat meer over de reden aan mij zal prijsgeven. Maar ze doet het toch. ‘Ik wacht op mijn zus die uit Gouda moet komen. Omdat ze bij mij in de straat met de riolering bezig zijn en het daarom moeilijk parkeren is heb haar gevraagd mij bij dit bankje op te pikken. We hebben een speciale missie want we gaan naar onze vader. Nou denkt u misschien wat is dat voor bijzonders, maar we hebben hem al jaren niet gezien.’ Ze zwijgt even en ik ben benieuwd of ze de reden wil vertellen. Maar dat gebeurt toch. ‘Het komt omdat toen ik achttien was mijn ouders zijn gescheiden. Het kwam heel onverwacht. Hij bleek al een hele tijd een vriendin te hebben toen dat uitkwam. Mijn moeder was zo kwaad dat ze hem niet meer wilde zien en hem het huis uitzette. Mijn zus en ik schelen maar een jaar en kozen voor onze moeder. We besloten dat we hem ook niet meer wilden zien. Hij is bij die vriendin ingetrokken en een tijdje later ze zijn getrouwd en kregen twee kinderen. Ik heb zelf ook twee kinderen en mijn oudste zoon speelt in een bandje waar ook de oudste van de tweede leg in speelt. Het zijn dus halfbroers en ze zijn goede vrienden van elkaar. Mijn zoon kan heel goed met zijn opa opschieten. Hij noemt hem overigens geen opa maar Bob, zijn zoon noemt hem trouwens ook zo. Bob heeft een busje en zorgt altijd voor vervoer als ze ergens met de band moeten optreden. Ze worden best veel gevraagd. Mijn zoon vindt het maar raar dat wij zo lang geen contact hebben en hij dringt er bij mij al een tijdje op aan om de strijdbijl maar eens te begraven. Mijn man vindt dat eigenlijk ook. Zeker nu ook onze dochter als zangeres bij de band is gekomen. Mijn zoon heeft al een keer gedreigd dat hij het televisieprogramma Familiediner gaat inschakelen. Ik moet er niet aan denken om met veel poespas en in een limo op de televisie te komen, nee dat is niks voor mij. Ik was bang dat Monique, mijn zus, een bezoek aan onze vader een soort verraad aan onze moeder zou vinden. Maar toen ik vertelde wat ze thuis gezegd hadden zei ze meteen dat ze het zelf ook wel tijd vond dat het opgelost ging worden. Vooral omdat onze moeder ook een nieuwe relatie heeft. Monique bood aan mij op te komen halen om er samen heen te gaan. Mijn zoon Robert was blij te horen dat we eindelijk overstag waren en hij zou Bob vragen wat hij ervan vond. Het bleek dat hij en zijn vrouw er ook heel enthousiast over waren en via Robert werd deze afspraak gemaakt. Toen ik het aan mijn moeder vertelde zei ze dat het goed was dat we het gingen doen. Zijzelf gaat ook goed om met de familie van haar vriend.’ Het was een heel verhaal en ik zou best willen weten hoe het weerzien is verlopen. Na enige tijd stopt Monique bij het bankje en na een hartelijke begroeting gaan de zussen op weg naar hun vader.

Maerten