Vergeet-mij-niet

Hoe heet ze ook al weer... waar heb ik m’n sleutels neergelegd, m’n bril alweer verstopt... kan ik toch niet meer op dat woord komen... Dagelijks struikel ik over onvermogens van mijn geheugen, mijn ‘zwarte schijf’. Zit ‘ie wellicht vol na zoveel jaren trouwe dienst? Toch staan verschillende herinneringen me haarscherp in het geheugen. Soms gekoppeld aan geuren of geluiden beleef ik gebeurtenissen weer, alsof het gisteren was. En af en toe komt daarbij een lieftallig bloempje voorbij; vijf blauwe bloemblaadjes met een helder geel hartje. Eenvoudig, bescheiden, het ‘vergeet-mij-nietje’. 

De harige zaadjes blijven makkelijk klitten en worden zo eenvoudig door mens en dier verspreid. Het plantje stelt geen hoge eisen, houdt van het natte polderland, maar ook hoog in de bergen voelt ‘t zich thuis. Over de grens draagt het zelfs dezelfde naam. Als ne-m’oublie-pas, forget-me-not tot vergissmeinnicht staat het vergeet-mij-nietje symbool voor herinnering, trouw en oneindige liefde. Die naam zou het te danken hebben aan een Griekse legende. Volgens deze legende riep het kleine blauwe bloempje, nadat alle planten een naam hadden gekregen, ‘vergeet mij niet!’. Zeus, die alle planten een naam had gegeven, antwoordde: ‘Zo zul je heten’... 

Als je deze bloempjes eenmaal hebt herkend vergeet je ze niet meer. Ze helpen mij herinneren aan de talloze mensen van wie ik ben gaan houden.

(Karien Scholten)

In haiku:
Stralend blauw bloempje
Eenvoudig en bescheiden
Vergeet ik niet meer