Herkauwen

Andermaal vroeg op pad in de polder word ik opgenomen in het ochtendgloren. Traag verdampt de regen van voorbije dagen en vocht hangt in nevels boven de velden. Talloze fijne druppeltjes spiegelen het zonlicht in alle kleuren van de regenboog. Alles bij elkaar doet de natuur fris flonkeren.

Schapen langs het pad schudden de waterdruppels uit hun vacht. Geduldig herkauwen ze het natte gras tot voedzame brokken. Kaken vol kiezen draaien de maaginhoud van links naar rechts. Wel 50 keer, dan doorslikken en nogmaals van voren af aan. Herkauwers voeden zich met gras en knabbelen graag aan takken, opgebouwd uit houtstof of lignine. De vertering daarvan vraagt om een bijzondere aanpak. Met eindeloos kauwen kneuzen en verteren de dieren de inhoud van de pens totdat de substantie geschikt is om naar de boekmaag te transporteren. Uiteindelijk geeft de lebmaag, net als onze maag doet, de voedingsstoffen door aan de bloedbaan. Eén voor één komen de schapen langzaam overeind om de warmte van de zon tegemoet te lopen. Als snoepjes voor de bodem laten zij hun ronde keutels na.

In het riet langszij wordt uitbundig gezongen.  In de verte klinkt zacht de roerdomp, tevreden verscholen tussen jonge, oprijzende rietstengels. Bedrijvige puttertjes doen zich tegoed aan zaden uit de distels. De gele veertjes in hun vleugels lichten vrolijk op. 

Weer thuis aan de ontbijttafel herkauw ik de frisse nasmaak van die ochtend.

(Karien Scholten)

In haiku:
Schapen langs het pad
Herkauwen de regenbui
In sappig groen gras