Margriet Schneider neemt afscheid van het UMCU

DE BILT Margriet Schneider woont al 30 jaar in De Bilt. Ze werkte 35 jaar bij het UMC Utrecht. De laatste 9 jaar als voorzitter van de Raad van Bestuur. In juli nam ze afscheid van deze dynamische functie waarin ze veel voor elkaar heeft gekregen.

Door Julie Houben

VOORBELD IC

Margriet Schneider (65) begon haar loopbaan 35 jaar geleden als internist-infectioloog. Gaandeweg kreeg ze steeds meer interesse voor niet alleen het beter maken van patiënten maar ook die van de geboden zorg zelf in ‘haar ziekenhuis’. Eerste wapenfeit was de totstandkoming van een prijswinnende IC-unit, in haar tijd als medisch manager van de divisie IC. ‘Er moest een nieuwe IC komen en ik zag dat als een kans om hem dan ook zo te maken dat iedereen er blij van werd. We hebben dus patiënten, artsen, techneuten, echt alle mogelijke experts, betrokken in het proces. Dat lijkt een open deur maar dat was onze aanpak kennelijk niet. Want er kwam een ontwerp uit dat sindsdien als voorbeeld dient voor andere ziekenhuizen.’

Hoe ziet de zorg in 2040 eruit?

ZORG IN 2040

‘Hoe ziet de zorg in 2040 eruit?’ De belangrijkste vraag tijdens haar bestuursvoorzitterschap. Schneider: ‘Het antwoord lijkt een abstract en ongewis vergezicht. Maar wij moesten hem concreet maken. Bijvoorbeeld om ons gebouw aan te passen aan de zorg van straks. Het UMC stamt uit de jaren ‘80. Met veel grote zalen en ruim 1000 bedden. Dat is niet meer van deze tijd. Mensen kunnen sneller naar huis vanwege minder invasieve ingrepen, steeds meer zorg gaat via (beeld)bellen en digitaal. En patiënten die wél langer blijven, zijn mensen die veel zorg nodig hebben. Die leg je niet meer op een zaal zoals vroeger. Een complexe puzzel, maar dat ligt mij wel. Ik zie altijd overal mogelijkheden.’

Lees ook

Utrecht stelt nieuwe adviesraad in voor Fysieke Leefomgeving

 

MENSELIJKE MAAT 

Rode draad in haar visie en aanpak is de nadruk op de menselijke maat. ‘Als arts ontdekte ik al snel dat mijn patiënten meer van mij nodig hadden dan puur mijn medische kennis en oplossingen. Ze wilden door mij gezien worden. ‘Wat heeft de patiënt van ons nodig?’ vind ik een belangrijkere vraag dan of we internationaal concurreren met sexy onderzoek. En als je het goed doet, gaat het samen want dan staat je onderzoek ook in dienst van die vraag.’

Ik zie altijd overal mogelijkheden

Ook haar eigen mensen vergat ze niet. ‘Er werken hier 16.000 toegewijde zorgprofessionals, vaak onder hoge druk en met relatief veel ‘natuurlijke hiërarchie’ omdat we mensen opleiden. Onvermijdelijk leidt dat soms tot onderlinge spanningen, die niet iedereen even gemakkelijk uit. Met ons programma ‘Dit zijn wij’ moedigen we onze mensen aan met elkaar in gesprek te gaan. Zodat iedereen zich op zijn/haar plek voelt.’

ALICE IN WONDERLAND

Een prachtige, inhoudelijke kluif was het, waarin ze op veel fronten verschil heeft kunnen maken. Wat de toekomst brengt weet ze nog niet precies. ‘Ik voel me een beetje Alice in Wonderland. Wie weet komen de lezers mij straks ergens tegen als vrijwilliger. Het kan nog alle kanten op, als het maar iets nuttigs is.’