Column: Mag het ietsje minder?

Van de week kwam ik een bericht op social media tegen. Een leerkracht wilde zijn leerlingen duidelijk maken wat samenwerken is en wat dat oplevert. Hij deed dat met behulp van ballonnen. Ik vond het een mooi en doeltreffend voorbeeld. Dat vonden de meesten wel bleek uit de onderstaande reacties. Maar er waren ook wat reacties dat ze dit een ondoordachte actie vonden. Want ja, al dat onnodige plastic dat nu in het milieu terecht komt hè.

De ene reactie nog meer doordrenkt van cynisme en venijn dan de andere. Ik schrik van de hardheid in sommige berichten. Het lijkt wel of we niet meer normaal op elkaar kunnen reageren of elkaar ergens op aanspreken. Je kan tegenwoordig niets meer zeggen of BAM! Je krijgt een vlakke hand in je gezicht.

Net als sommige politieke debatten, op een kinderlijk niveau bijna. Waarom nou, vraag ik me dan af. Is dat dan een goed voorbeeld hoe we met elkaar om moeten gaan. Kan het allemaal ietsje minder? 

En dan nog... het lijkt mij vrijwel onmogelijk om volgens alle nieuwe milieunormen te leven. Dan zou je eigenlijk alleen nog maar met openbaar vervoer reizen of op de fiets, niet meer met het vliegtuig op vakantie. Alle  in plastic verpakte boodschappen moeten mijden. Je probeert er wel zoveel mogelijk rekening mee te houden, maar dat lukt niet altijd. Maar alle beetjes helpen toch? Maar om meteen iemand zo terecht te wijzen, gaat mij wat ver.

Misschien moeten we  alleen hierom al Valentijn in stand houden? Er zullen nu bij sommige lezers al de haren overeind gaan staan. Je hoeft natuurlijk niet mee te doen aan deze commerciële gekte. Maar je kan het gebruiken als reminder om een lief gebaar naar iemand te maken. En dat hoeft geen rib uit je lijf te kosten. Nodig iemand uit om bij je te komen eten en laat blijken dat je hem of haar waardeert. Daar ben ik dan heel gevoelig voor.

Ik word al een stuk vrolijker van al die etalages die rood kleuren met al die hartjes en knuffelbeertjes erin. Net als de bloembollen die nu in de tuin uit de grond verrijzen. Beter dan al die narigheid die ik dan zo nu en dan lees of zie.

Cindy Jahreis is redacteur van deze krant